Close

Benjamin en zijn ‘ik gooi mijn gewicht er in’ liefde voor Reeva

Reeva is nu bijna drie maanden oud en ik denk dat we wel ongeveer een beeld hebben van wat Benjamin van haar vindt. Ik denk dat je mazzel moet hebben met je broers en/of zussen. Het is niet per definitie zo dat je vanwege die bloedband ook echt een connectie hebt (en dat verschilt ook per levensfase), maar ik heb wel altijd gehoopt dat ik het zou kunnen zien tussen mijn kinderen. Mijn twee jongere broers zijn huisgenoten en beste maatjes, en dat is toch wel heel erg bijzonder. Who knows?

Ik heb me tijdens mijn zwangerschap niet echt zorgen gemaakt over zijn vermogen zich aan te passen aan de nieuwe situatie, maar ik wist ook niet zeker of het meteen goed zou gaan. Benjamin is een pittig mannetje. Hij heeft de wilskracht van een dolle stier maar vindt gelukkig heel erg veel leuk. Ik kon me hem kennende heel goed voorstellen dat hij bezitterig zou kunnen zijn.

In de laatste maanden hebben we Benjamin geprobeerd bij te brengen dat er een baby zusje zou komen, maar je had hem net zo goed kunnen vertellen dat er een olifant bij ons zou komen wonen (zou ‘ie waarschijnlijk nog leuker vinden) want het zei ‘m allemaal he-le-maal niets. Ene oor in, andere oor uit. Hij is nu bijna drie jaar oud maar ook zijn aanstaande verjaardag begrijpt hij niet. Hem voorbereiden lukte dus niet echt, so to say. En zelfs al zou hij kunnen nazeggen dat er een baby komt, dan nog snapt hij het concept of het gevolg er van niet.

Ik had besloten dat het kennismaken met Reeva op een rustig moment moest gebeuren in het ziekenhuis. Ik had van een vriendin de tip gekregen de baby niet vast te houden zodat ik Benjamin eerst kon begroeten zonder een kindje in mijn armen. Benjamin is altijd al dol op baby’s geweest, dus hij was meteen al niet meer bij haar weg te slaan. Knuffelen, kusjes geven, op schoot. Hij wilde het allemaal. Heel behulpzaam ook, tillen was volgens hem geen probleem. ‘Ik neem die baby wel ff mee, mam.’ Is goed, jongen.

De kraamweek ging met ups en downs. In de derde nacht werd Benjamin ’s nachts opeens wakker en huilde om mij. Tegen Boaz zei hij iets als ‘baby mag wel bij mama, Benjamin ook bij mama’. Dat brak m’n hart wel, hoor… Ik kon die dagen zo weinig met hem doen en hij moest voortdurend rekening houden met de drukte er om heen. Hij miste me en dat deed pijn. Ik heb hem die nacht een uur lang in de stoel geknuffeld en met hem gehuild tot we allebei rustig werden…

We merkten ook dat hij de grenzen opzocht met ons. Werd vaak ongeduldig en boos naar mij en Boaz, daarin merkten we dat hij de verandering moeilijk vond.

De volgende dagen hebben we bewust één op één momenten met hem gecreëerd zonder Reeva. Samen een boekje lezen in bed, naast mij zitten met een tekenfilm terwijl ik sliep of beneden lunchen met z’n drietjes. Op die manier probeerden we weer wat rust en ritme voor hem terug te brengen in zijn dag. Hij deed het meteen alweer beter en hij heeft nooit meer gehuild zoals die nacht.

Benjamin is vooral heel erg trots op Reeva. Al wil het er niet in dat ze een andere naam heeft dan ‘baby’. Zodra hij haar ziet zegt hij standaard ‘heee, baby lekker geslaapt?’ (of ze nou geslaapt heeft of niet). Een paar weken terug knuffelde hij Reeva en hoorde ik hem fluisteren ‘baby, hou van jou’. Be still my heart. Ik ga hem hier elke keer aan herinneren als hij in de komende jaren ruzie maakt met z’n zus.

Ik heb nooit echte jaloersheid bij hem opgemerkt, en hij heeft zich nog nooit boos geuit naar Reeva. Hij probeert haar niet te slaan of duwen, maar is wel wat hardhandig in z’n liefde soms, gaat bovenop haar liggen met z’n volle twaalf kilo (ik heb eigenlijk geen idee hoe zwaar hij is, dat is een gok…). Benjamin voelt niet echt een sociale grens (hebt ‘ie niet van mij, hoor) dus dringt zijn liefde een beetje op, zeg maar :-). Knuffelt wie wel én niet geknuffeld wil worden. Inclusief postbode.

Zo ging het zonder problemen wekenlang door, tot een week of twee geleden. Ik merkte langzaam dat zijn knuffelen niet alleen meer was omdat hij Reeva zo lief vindt, maar omdat hij tussen mij en Reeva in wil staan. Zodra ik haar vast heb wil hij knuffelen of haar op schoot hebben, maar op een dwangmatige manier. Het MOET gebeuren. Na een paar dagen zag ik daarin een patroon – vooral als ik ga voeden wil hij bovenop d’r liggen. Hij doet haar niets (gelukkig) maar ik zie wel dat hij een beetje z’n territorium afpiest of zo. Hij wil zich laten gelden. De speciale aandacht die zij krijgt wil hij in mee delen.

Ik heb nog niet echt een idee hoe ik daarmee om wil gaan, en of ik er uberhaupt iets mee wil. Misschien wacht ik gewoon af wat er gebeurt. Ik stel nu alleen de grens dat hij tijdens het voeden niet mag aaien of knuffelen. We zullen wel zien hoe het zich ontwikkelt. Vooralsnog zijn we meer dan tevreden!

Als je het herkent en tips hebt, you know where to post them!

1 thought on “Benjamin en zijn ‘ik gooi mijn gewicht er in’ liefde voor Reeva

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: