Close

De geboorte van Reeva: mijn bevallingsverhaal

Het verhaal van mijn bevalling van Benjamin was een lange zit (die je hier kunt lezen, mocht je dat nog niet hebben gedaan) maar gelukkig voor mij/jou is die van Reeva een stuk minder uitgebreid. Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ze de tweede is, maar alles gaat beter deze keer. Ik herinner me van Benjamin echt niet alleen maar de slechte momenten, thank goodness, maar het was wel heel veel moeilijker. Met andere woorden: als het bij jouw eerste ook zo’n helse tijd was, have hope. Het kan dus zó anders zijn!

Het was meer hopen tegen beter weten in, maar ik was ervan overtuigd dat Reeva voor haar uitgerekende datum zou komen. Ik dacht zo rond 38,5 week. Dat baseerde ik natuurlijk op helemaal níks, behalve een soort moedergevoel waar we alle voorspellingen op afschuiven die uiteindelijk nooit uitkomen.

Mijn zwangerschap van Reeva is best prima verlopen. Tot een week of 12 wat misselijkheid en spugen, maar zover ik me nu herinner (ik weet het eerlijk gezegd gewoon niet meer zo goed!) viel het mee. Alhoewel… Toen we naar Barcelona gingen toen ik een week of 6 zwanger was heb ik nauwelijks kunnen eten en moest ik voorin het vliegtuig zitten om naar de wc te kunnen sprinten. LEUK, JOH.

Richting het eind vindt bijna niemand zwanger zijn nog leuk. Ik had vooral bijna geen energie. Heel sneu voor Benjamin, want die wil natuurlijk juist super veel doen samen. Gelukkig sliep hij in die tijd meestal nog wel in de middag, dan kon ik ook even bijslapen. Eigenlijk was dat het enige wat ik wilde doen, slapen…

Ergens rond 38 weken werd ik voor het eerst gestript. Ik ga het hier niet uitleggen, Google maar als je niet weet wat het is :D. Volgens mij deed de VK dat meer om mij een beetje bezig te houden en tevreden te stellen. Strippen met 38 weken heeft natuurlijk helemaal geen zin. Uiteindelijk ben ik drie keer gestript tussen week 38 en 41+1, geen van die keren had effect.

Dan nog even iets tussendoor. Met 34 weken deed de verloskundige een groeiecho. Normaal gesproken was dat alleen een echo om te kijken of er voldoende vruchtwater was en hoe het kindje er bij lag, maar de week voor mijn afspraak was besloten om er een groeiecho van te maken. Ze meten dan de benen, buik en hoofdomtrek volgens mij.

Toen het hoofdje van Reeva werd gemeten bleef ze een beetje treuzelen, en meette nog een keer, en nog een keer. Ik heb nog nooit iets afwijkends gehoord bij welke afspraak dan ook bij beide kinderen, dus ik ging er altijd min of meer vanuit dat het altijd volgens het boekje was.

Ze zei toen iets tegen me als ‘hm, dit is gek’. Dan gaat er wel iets rinkelen, ja. Je wil niet horen dat er iets ‘gek’ is met je kindje. Not good. Ze voerde de resultaten in op de computer, en liet me zien dat haar hoofdomtrek ver onder het gemiddelde zat op de groeicurve. Ik was op dat moment 34 weken zwanger, en volgens de computer had ze de omtrek van een baby van 29 weken.

Om een lang verhaal kort te maken: de vraag was of we het wilde blijven monitoren, of dat we het zouden afwachten. Ik probeerde helder te krijgen of een afwijkende hoofdomtrek iets zou veranderen aan de aanpak rond de bevalling, want daar hing het voor mij van af. Ik mocht uiteindelijk gewoon thuis bevallen en ze zouden de baby ook niet eerder halen, dus daarmee was voor ons de keus duidelijk. We zien wel.

Dat klinkt makkelijker dan het was, hoor. Het is niet leuk zoiets te horen over je baby en tig meningen te horen van verschillende verloskundigen. De één vindt het een zorgenpuntje, de ander niet. Gelukkig werd onze keuze om niet te monitoren begrepen en konden ze daar ook achter staan.

Trouwens, sorry. Toch een lang stuk geworden. Hou vol! Als beloning staan onderaan een paar foto’s.

Terug naar de laatste keer strippen met 41+1 weken. Dat was op een vrijdagochtend, Boaz was mee naar de controle. Ik was er goed klaar mee en mijn lichaam ook. De kwestie ‘inleiden’ kwam op tafel. Ik wilde heel graag thuis bevallen, had al een bevalbad opgeblazen klaarstaan, en was van plan om het deze keer beter te doen dan bij Benjamin. Maar ik wist ook niet of ik wilde wachten tot 41+6 en dan alsnog ingeleid te worden én nog vermoeider te zijn.

We besloten om die vrijdagmiddag een intake in het ziekenhuis te doen. Enerzijds om weer een beetje gevoel te krijgen bij het ziekenhuis (een andere dan bij Benjamin) en anderzijds zodat het niet weer over het weekend getild zou worden.

Bij een intake voor inleiden moet je een tijdje aan een monitor liggen om het hartje van de baby te meten en ze doen een paar controles. Ik werd ingepland voor maandagochtend, en als ik dat weekend besloot om er toch van af te zien was dat ook helemaal prima.

Die avond belde het ziekenhuis opeens met de vraag of ik de volgende dag terug kon komen want ze zagen in mijn dossier dat Reeva’s hoofdomtrek ondergemiddeld was en dat wilde ze toch nog even bekijken op een echo. Wat? Er ontstond een hele rare situatie waarbij ik belde met ziekenhuis en verloskundigen over een kwestie waar wij allang een punt achter hadden gezet. De gynaecoloog vond toch echt dat ik het gewoon moest laten checken, maar we hielden voet bij stuk samen met de VK’s en gelukkig werd dat uiteindelijk geaccepteerd.

Die zaterdag brachten we Benjamin naar mijn ouders in Soest en namen we afscheid van hem in de wetenschap dat hij niet langer meer ons enige kind zou zijn wanneer we hem weer zouden zien. Toch best een pittig momentje!

’s Avonds zijn we samen Mexicaans gaan eten (you never know) en op zondag deden we boodschappen en ruimden we het huis (en het bevalbad) op. Toch best chill om je zo te kunnen voorbereiden! Zondagavond was best gek, want je weet dat het de laatste keer is dat je relaxed samen aan de borrel (sap) zit.

Die avond begonnen er weeën, en een paar uur lang dachten we dat het dan toch spontaan op gang zou komen, maar nee. She fooled us.

Om 07.45 stipt stonden we voor de deur van het geboortecentrum in het ziekenhuis. We werden geïnstalleerd in onze bevalkamer en om half negen kwam de verpleegkundige, Daniëlle, bij ons langs. Een hele leuke vrouw van mijn eigen leeftijd, dus ik was al heel erg blij dat het geen zestigers waren deze keer (sorry voor alle zestigers, inclusief m’n moeder die meeleest). Ik moest een uur aan de hartmonitor, dus voordat er echt werk wordt verzet ben je wel een paar uur verder.

Om 09.45 werd mijn ontsluiting gecheckt en die zat op 4 centimeter (die weeën waren toch ergens goed voor!) en dus hoefde ik geen ballon om ontsluiting op gang te krijgen. Ze prikten de vliezen door om te kijken of het daardoor natuurlijk zou starten, ik zou een uur moeten wachten om te zien wat er gebeurde, maar al snel werd duidelijk dat de weeën (die ik nog steeds had sinds de avond er voor) juist afnamen in plaats van sterker werden.

Daarom kreeg ik om 10.45 een infuus met oxytocine om de weeën op te wekken of vooral de weeën die ik al had sterker en regelmatiger te krijgen. Grappig is dat, alsof je een achtbaan in stapt zonder te weten hoe lang of eng de rit is. Binnen een minuut voelde ik een sterke wee en vanaf dat moment bleven die elke drie minuten komen. Het echte werk!

Zo ging het drie kwartier door. De weeën waren stevig en ik moest me concentreren op de pijn, maar tussendoor kon ik grapjes maken en een broodje eten terwijl Boaz gekke dansjes deed op de kerstliedjes van Skyradio. Om 11.30 vroeg ik Boaz om onze oude buurvrouw te appen om naar het ziekenhuis te komen. In Benjamin’s verhaal vertelde ik over een bijna-afgestudeerde bevriende verloskundige, onze buurvrouw destijds, en deze keer zou ze er wederom bij zijn maar omdat het een geplande ziekenhuis bevalling werd was het ook deze keer weer als bevallingscoach.

Even tussendoor: een bevallingscoach, of doula, has been my lifesaver. Vooral bij die van Benjamin, maar zéker ook bij Reeva. Mijn steun en toeverlaat, zeg maar.

Rond 12.00 verplaatste ik me naar een stoel zodat ik de weeën zittend kon opvangen. Ik zat aan allerlei snoeren vast dus heel flexibel was ik niet, maar verrassend genoeg vond ik dat niet zo erg als ik verwachtte. Zittend werkte best goed, maar het werd wel flink zwaar. Tegen 12.30 was onze vriendin er, en dat was ongeveer het laatste moment dat ik iets kon zeggen tussen de weeën door (er kwam nog net een ‘hey, fijn dat je er bent, hoe is het?’ uit maar het antwoord hoorde ik niet meer).

Boaz wilde even een broodje halen in de kantine dus was even weg. Ik was intussen geïnstalleerd op een skippybal zodat mijn vriendin druk kon zetten op mijn rug, en ik voelde DIRECT dat er een hoofdje klaar stond om geboren te worden. Waaaat? Dat was ook het moment dat ik compleet de controle verloor en dat is dus waarom je een coach nodig hebt: die trekt je terug je focus in.

Boaz werd gebeld met de vraag om terug te komen omdat hij anders de geboorte van z’n dochter zou missen, dus die rende de trappen op. De kamer was rustig toen hij vertrok, maar bij terugkomst was het één en al actie. Ik moest terug het bed op (een hels karwei met al die snoeren en ik dacht serieus dat ze er uit zou vallen als ik zou opstaan) en de gynaecoloog werd gehaald om te checken of ik inderdaad al zo ver was.

Yup. Go time. Mijn benen in de beugels, de spotlights op m’n hoohah, en ik kon direct beginnen met persen. Het enige probleem: ik durfde niet.

Achteraf begrijp ik wel waarom. Ik was bang dat er weer zoiets zou gebeuren als de vorige keer, namelijk een knip en vacuümpomp. Dat zat goed in de weg. Daarnaast was er nog het hele hoofd-verhaal. Ergens had ik toch de angst dat er misschien iets mis zou zijn, en dan is het blijkbaar logisch om gewoon in de helse pijn van the ring of fire (moeders weten wat ik bedoel) te blijven dan geconfronteerd te worden met een mogelijke afwijking.

Ik perste wel, maar niet voor de volle 100%. Op dat moment zag mijn vriendin al een verdovingsnaald aankomen en wist hoe laat het was. Als ik niet aan het werk ging kreeg ik inderdaad de knip waar ik bang voor was. (Ze knippen veel te snel in het ziekenhuis, ik perste net drie minuten, come on!) Ik schreeuwde heel hard ‘IK KAN HET NIET!’ terwijl ik hing aan de nekken van de mensen naast me (sorry voor de spierpijn de volgende dag, lief). Het deed zó ongelofelijk veel pijn omdat ik weigerde te persen (haar hoofdje was er al bijna uit, picture that), maar mijn vriendin was even heel streng tegen me en ik luisterde.

Na drie of vier persweeën was ze er dan: Reeva. Om 13.07, nauwelijks een half uur nadat het roer omging. Wederom een warm hertje dat flubberdeflup geboren werd en bij me werd gelegd. Ik was in shock omdat het zó snel ging, maar ontzettend blij. En verbaasd. Er zat gewoon wéér echt een baby in.

Terwijl wij Reeva bewonderden gebeurde er van alles aan het voeteneind. Ik had blijkbaar nogal veel bloed verloren en dat stopte niet snel genoeg, dus kreeg ik twee prikken in m’n benen om het te stoppen. Ik vind dat nog het verrotste aan bevallingen: het werk is niet klaar na de geboorte van de baby. Die placenta moet er uit, ze duwen op je buik, er moet worden gehecht. Maar goed, er is in ieder geval een rode, dikke baby met bolle ogen die je afleidt ;-).

Hoewel het een tornado was van amper twee uur kijk ik heel goed terug op deze bevalling. Daniëlle, de verpleegkundige, was ontzettend lief en zorgzaam. Ze kon niet de hele tijd in de kamer blijven omdat er nog meer bevallingen waren, maar als ik in een wee zat bleef ze altijd wachten om me aan te moedigen.

Dat inleiden was helemaal zo erg niet en alhoewel je zou kunnen zeggen dat ik een weeënstorm had ervoer ik dat niet zo omdat het maar kort duurde. Als mijn volgende bevallingen ook zo gaan vind ik dat geen enkel probleem!

Haar volle naam is Reeva Hanna Julia. Die avond kon ik haar meteen voorstellen aan mijn beste vriendin Julia, naar wie ik Reeva vernoemd heb. Reeva betekent dochter van licht en zij die verbindt, en is een Zuid-Afrikaanse naam die is afgeleid van de Bijbelse naam Rebekah. Hanna betekent God is genadig. En Julia als eerbetoon aan wie al 28 jaar mijn maatje en bff is. 

De geboorte van Reeva: mijn bevallingsverhaal // Benjiandbirdie.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: