Close

De overgang van één naar twee kinderen

De meeste mensen die we kennen vertelden ons dat de overgang van 1 naar 2 kinderen vele malen zwaarder was dan van o naar 1. Meest genoemde redenen? Je hebt allebei de handen vol. Als de één slaapt is de ander wakker. Ze steken elkaar aan in het huilen. Best wel een beetje pessimistisch als je het zo hoort. Ik vond zelf de overgang van 0 naar 1 helemaal niet zo moeilijk in de zin van mijn eigen tijd opgeven (de verantwoordelijkheid voor een kindje was mentaal wel weer een tijdje zwaar) dus ik ging er voor het gemak maar vanuit dat ik van 1 naar 2 wel heel pittig zou vinden. 

De laatste weken van mijn zwangerschap was ik niet echt actief meer, gevalletje walrus op de bank. Voor Benjamin was ik niet zo’n interessante moeder en ik hoopte vooral voor hem dat ik weer wat meer zou kunnen na de bevalling, maar ik vreesde dat ik óók dan minder tijd voor hem zou hebben. Een baby vraagt toch de meeste aandacht (dacht ik).

Toen Reeva eenmaal geboren was vond Benjamin het de eerste week lastig om op de tweede plek te komen, maar dat rekende hij ons aan en werd gelukkig niet jaloers of boos op Reeva zelf. Je leest in deze post meer over hoe hij omging met die verandering.

Ik merkte bij mezelf dat ik op zag tegen de tijd dat Boaz weer aan het werk zou gaan en ik thuis bleef met twee kindjes. Ik zie mezelf niet als een echte ‘moeder’ (ik ben wel een moeder, maar niet zo’n ‘echte’ – je weet wel wat ik bedoel), ik ben wel zorgzaam maar ik ben niet iemand die voor altijd de hele week thuis zou kunnen zijn met de kinderen. Dat dacht ik in ieder geval. Ik had voornamelijk het idee dat ik iedere week wel een keer huilend op de bank zou zitten omdat ik alleen maar gillende baby’s hoor.

Ik weet niet zo goed waarom dit beeld in mijn hoofd zat – dat is toch wel een beetje het resultaat van de maatschappij die zegt dat kinderen vooral een uitdaging zijn.

Omdat ik nerveus was voor die thuisdagen met Benjamin en Reeva heb ik Benjamin best wel gepusht om te blijven slapen in de middag. Ik meende dat ik die tijd echt MOEST hebben, anders zou ik gek worden. Tegen het einde van mijn zwangerschap merkte ik aan hem dat het steeds minder noodzakelijk was om te slapen, maar ik bleef het proberen. Ik was gewoon bang dat ik het anders helemaal niet zou redden… Ik accepteerde niet dat hij niet meer zou slapen.

Na de geboorte van de tweede hadden we een paar weken nodig om een nieuw ritme te vinden – een nieuwe dynamiek als gezin van vier. In de eerste drie weken sliep Benjamin nog wel een aantal keer per week in de middag, maar sindsdien is het echt wel klaar (tenzij hij ziek is of echt heel erg moe). You know what? Zo erg is het helemaal niet. Gek genoeg is het opeens rustig als je maar één kind naast je hebt zitten, terwijl ik voorheen echt alleen wilde zijn. Reeva slaapt overdag heel goed (haar slaapritme heb ik hier uitgelegd) en daardoor heb ik veel tijd samen met Benjamin.

Eigenlijk valt het me vooral heel erg mee. Het is by far niet zo erg als ik het me had voorgesteld, sterker nog: ik vind de overgang van 1 naar 2 juist nog veel makkelijker dan 0 naar 1. Ik kan al mijn ervaring met Benjamin gebruiken voor Reeva. We waren al best relaxte ouders (menen we) maar nu nog meer omdat het allemaal niet nieuw is. We hebben een goed ritme te pakken omdat we nu weten hoe belangrijk dat is en we maken niet meer dezelfde fouten als met Benjamin (waarschijnlijk wel weer andere nieuwe fouten, je zou het niet zeggen maar we zijn ook niet perfect).

Die thuisdagen gaan me prima af. Ik tel niet af tot het weekend en ik heb nog nooit huilend op de bank gezeten. Ik heb geen moeite met een dutloze middag voor Benjamin en omdat Reeva veel slaapt heb ik voldoende ‘rust’ om me heen. Ik bedoel, ik heb nu ook deze blog bij te houden en dat zou anders niet lukken.

Ik heb niet per se het idee dat twee kinderen heel veel meer tijd kost. Reeva is zo ons bestaande ritme in geschoven en dat was geen enkel probleem. We eten nog steeds om 18.00 uur en ze gaan beiden naar bed om 19.00 uur. We hebben onze avond gewoon voor ons zelf (dat ging niet meteen natuurlijk, maar we hebben haar een ritme geleerd waar je hier meer over leest). We zijn nog steeds overal op tijd en hoeven niet vroeger op te staan. Plus, we zijn al gewend aan onze wekker die tussen 06.00 en 06.30 af gaat (lees: Benji) dus ons slaappatroon verandert ook niet heel erg.

We ervaren het niet zoals de mensen die ons waarschuwden. We hebben inderdaad allebei een kind in de armen, maar we houden onmetelijk veel van die kinderen dus is er niemand die we liever vasthouden dan elkaar. Zweverig, hè? Heb ik geen problemen mee. Het gaat goed en we genieten vooral. Natuurlijk hebben we soms een mindere nacht (zoals de week dat Benjamin én Boaz ziek waren) en dan liggen we met z’n vieren in ons bed om 03.15 en denk ik vooral ‘I JUST WANT TO SLEEEEEP’ maar dan geven we onszelf een schop onder de kont en denken we: ‘morgen weer een nacht’.

De overgang van één naar twee kinderen // Benjiandbirdie.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: