Close

De ‘roze wolk’ is geen graadmeter voor geluk

Ik zat vanavond aan het wiegje van Reeva te wachten tot ze in slaap viel en bedacht me hoe anders het was toen we Benjamin net hadden gekregen. Hoe anders ik me voelde vooral. Bij Reeva lijkt het allemaal als vanzelf te gaan, maar bij Benjamin ervaarde ik dat niet op die manier. Is er dan sprake van een roze wolk bij Reeva? Ik weet het niet. Let’s explore the term. 

‘Hoe voel je je?’ is de eerste vraag die men je stelt na het krijgen van een baby. ‘Slaapt ‘ie al door?’ is de tweede. En als je mazzel hebt krijg je ook nog iets als ‘knappen je borsten al uit mekaar?’ of ‘nu ben je vast niet meer zo hormonaal’. Mensen zijn zo heerlijk empathisch naar net bevallen vrouwen. En zij zijn dan weer het perfecte publiek om dit soort vragen aan te stellen natuurlijk.

Toen ik net bevallen was van Benjamin vond ik die bijdehante mensen altijd maar irritant. Mensen die doen alsof alles een roze wolk zou moeten zijn, of er juist heel sarcastisch over doen – die zijn net zo plezierig als een lift waarin net gepist is. Net zo lastig vond ik moeders van wie je hoort dat het één en al roze wolk is. Het moeilijke is dat je niet weet wat daarvan waar is. Misschien doen ze alsof, misschien is het echt zo, misschien kiezen ze er voor om alleen het goede te delen en het mindere voor zich te houden.

Ik ben er 100% van overtuigd dat elke vrouw zich wel een moment een beetje verdrietig of down voelt in de twee weken na de geboorte van haar eerste kleintje. ..

Na Benjamin z’n geboorte was ik een week of twee diep ongelukkig in mijn nieuwe rol als moeder. Ik zat zéker niet op een roze wolk. De bevalling was me teveel, de kraamweek was me teveel, de verantwoordelijkheid was me véél te veel.

Gelukkig veranderde dat na een paar weken en begon ik me oprecht goed te voelen, zowel fysiek als mentaal. Ik had nog steeds een moeilijke dag her en der, maar vier of vijf van de zeven dagen in de week waren goed (genoeg). Benjamin sliep niet door, was niet per se een goede drinker, ik had hyperlactatie en Boaz werkte avond- en nachtdiensten, maar het was goed (genoeg).

De bekende roze wolk is een fenomeen. Een moeilijk fenomeen at that. Er bestaat een maatschappelijke druk om een roze wolk te voelen na de geboorte van een kind. Ik denk dat veel nieuwe mama’s de druk voelen om te doen alsof het goed gaat, terwijl ze liever even willen uithuilen omdat ze het die dag moeilijk hebben.

De term ‘roze wolk’ komt van de roze/rode kleur van een pasgeboren baby, en de ‘wolk’ slaat op het gegeven dat vrijwel elke baby een beetje bol geboren wordt vanwege de, nou ja, kleine ruimte waar hij of zij zich in bevond zeg maar. Ze zien er altijd een beetje opgeblazen uit en dat neemt met een paar dagen weer af. Een roze wolk slaat dus niet op een meisje of op zweven op een wolk of iets dergelijks, maar op een roze dikke baby.

Misschien zijn we de term verkeerd gaan gebruiken. Een roze wolk van een baby is namelijk vrij feitelijk – we hadden net zo goed kunnen zeggen dat het een blozende bolle is, of een rozige papzak. Is ook beiden waar. Maar de term roze wolk zijn we gaan gebruiken voor het geluk dat we ervaren in de periode na de geboorte. Ik zie heel veel mensen de term al op dag één of twee in de geboorte aankondiging gebruiken, en ondanks dat ik nu klink als een oma denk ik dan: wacht maar. Ik bedoel het niet op een veroordelende manier, als in ‘wácht maar, meissie’, maar meer als een ‘wacht nou even, tot je iets verder bent, tot je een beetje weet hoe het is als de adrenaline gezakt is’.

Bij sommigen is er daadwerkelijk meteen ultiem geluk, maar bij veel mama’s duurt dat even, of duurt dat zelfs heel lang. En wij, die vrouwen bij wie het niet als vanzelf gaat, voelen de druk die ons onbewust (en niet kwaad bedoeld) opgelegd wordt door moeders die verkondigen hoe roze hun wolk is. Dat is ongelofelijk fijn voor hen, maar lastig voor wie er mee worstelt.

Ik denk dat je met een eerste niet alleen tijd nodig hebt om te leren hoe het is om voor een baby te zorgen, maar dat je vooral ook je kindje moet leren kennen. Vanaf het moment dat je baby begint te lachen en oogcontact met je maakt begin je te zien wat er aan karakter achter die ogen schuil gaat. Je begint een band te vormen die steeds sterker wordt. Om die reden kun je al die moeilijke momenten verdragen – je kent je kind en door die groeiende liefde heb je het voor hem of haar over.

In de kraamweek is dat er nog niet (echt) want een pasgeboren baby heeft vooral de ogen dicht en maakt al helemaal geen gericht contact met je. Ik heb het idee dat de kraamweek daarom zo moeilijk is. Dat je je daarom voelt als een soort melkmachine die dag en nacht draait. Alles is veel statischer en rationeler, veel onpersoonlijker. Zodra je je baby begint te leren kennen is het niet langer ‘een baby’ maar ‘MIJN baby’.

Wellicht helpt dit inzicht in het begrijpen dat het in het begin nog niet meteen ‘right’ voelt. Dat er waarschijnlijk niet meteen een Pinterest achtig ‘I knew it was you all along’ momentje is. Dat je überhaupt geen zweverige quote weet te bedenken bij de eerste foto van je kind op Instagram. Maar nog belangrijker: dat het niet aan jou ligt als je niet meteen een diepe liefde ervaart.

De afwezigheid van een roze wolk zegt niets over de mate van geluk die je ervaart – soms is geluk minder obvious en zit het dieper verstopt in de kleine momenten. Vreugde ervaar je niet alleen door simpelweg blij te zijn, soms komt geluk juist in moeite en pijn. ..

Wees eerlijk in hoe je je voelt, naar jezelf toe, naar je partner toe, naar je directe omgeving, en als je dat nodig vindt ook op social media. Probeer realistisch te zijn en laat het gewenste plaatje van de ‘wereld’ los. Als het niet goed gaat is het nodig daarover te praten en daar open over te zijn, maar net zo belangrijk is het om uit te spreken dat je dankbaar bent voor wat wél goed gaat. Elke dag brengt je dichterbij rustiger vaarwater.

Mijn punt is dit: woorden hebben kracht. Wat je uitspreek heeft impact op hoe je je voelt. Als je alleen maar zegt dat je op een roze wolk zit terwijl dat niet altijd zo is, zal de waarheid je achterhalen, en als je alleen maar het gemis va die wolk benadrukt, zul je het goede niet gaan ervaren.

Laten we de term ‘roze wolk’ gewoon weer gaan gebruiken om z’n oorspronkelijke betekenis namelijk onze rozige papzak van een baby, en niet meer als graadmeter voor het geluk dat we voelen na de geboorte van een kindje.

De roze wolk is geen graadmeter voor geluk // Benjiandbirdie.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: