Close
De werkende moeder staat 1-0 achter // Benjiandbirdie.com

De werkende moeder staat 1-0 achter

Ik kreeg vorige week een berichtje van iemand op Instagram met een link naar dit artikel van de Correspondent over de salariskloof tussen man en vrouw. Daarin wordt uitgelegd dat kinderen de laatste horde vormen naar gelijkheid tussen man en vrouw. Een vrouw staat dus altijd 1-0 achter als ze kinderen heeft. Ik lig tot op heden nog niet wakker van de vraag of mannen en vrouwen even veel verdienen (alhoewel ik wel denk dat het zo hoort, hoor), maar dit stuk heeft me wel aan het denken gezet. Ik ben een moeder die graag een baan heeft, en blijkbaar heb ik een permanente achterstand vanwege mijn kids. 

Als ondernemer heb je zelf het heft in handen – ik heb als zelfstandige veel minder te maken met ongelijkheid dan iemand in loondienst. Als ik hard werk, verdien ik geld. Als mijn mannelijke equivalent hard werkt, verdient hij ook geld. Onze kansen zijn over het algemeen gelijk en onze verdiensten zijn gebaseerd op onze kwaliteiten, niet op onze sekse.

Om die reden maak ik me niet zo druk over de vraag of ik als moeder of vrouw wel fair behandeld wordt in de arbeidsmarkt. De zaak is alleen een beetje veranderd. Ik heb eind vorig jaar besloten een sabbatical te nemen van ondernemerschap en dus ben ik op zoek naar een baan. Ik merk nu opeens wél welke nadelen er aan mijn rol als moeder kleven.

Om te beginnen bij vacatures: bijna alles wat mij interessant en leuk lijkt is een fulltime job, of in ieder geval 32 uur. Elke organisatie wil het liefst een fulltimer maar de meeste moeders willen graag 24 uur werken. Sommige carrières laten dat uberhaupt niet toe en dat weet je van te voren (denk aan artsen), maar in mijn veld moet het gewoon mogelijk zijn.

Het punt is dat ik het wel begrijp. Als werkgever wilde ik ook liever iemand die fulltime beschikbaar is dan twee mensen op dezelfde functie. Het is simpelweg lastiger om efficiënt en gefocust te werken wanneer je bijvoorbeeld maar twee dagen per week op kantoor bent. Zeker in grote teams wordt het werk er door vertraagd. Ik heb zelf ooit één dag per week voor een organisatie gewerkt, en die ene dag ben je het eerste uur alleen maar bezig met collega’s die je bijpraten en teruglezen wat je de week ervoor hebt gedaan. Ik begrijp dus heel goed dat werkgevers alleen maar fulltimers willen, tenzij de functie kleiner is.

Dat is super frustrerend als je aan de andere kant van de tafel zit, namelijk als werkzoekende in plaats van werkgever. Je weet dat je iets goeds te bieden hebt, en dat je dat ook in 24 uur kunt doen, maar een werkgever verkiest een fulltimer boven jou.

Nu ik aan het solliciteren ben merk ik dat organisaties het lastig vinden om voorbij het ‘moederschap’ te kijken. Ik heb duidelijk op mijn CV staan dat ik een moeder ben van twee jonge kinderen (dan weten ze het maar meteen) maar bij sommige sollicitaties weet ik bijna zeker dat ik om die reden afgewezen ben of niet wordt uitgenodigd. Dat zijn de vacatures waar ik op alle punten aan de eisen voldoe en de perfecte kandidaat ben, maar waar ze (vermoed ik) de voorkeur geven aan iemand met een minder, well, complex privé leven.

In gesprekken wordt me namelijk standaard gevraagd hoe, en zelfs óf, ik het werken ga combineren met mijn kinderen. Voor mij is dat een vreemde vraag. Niemand weet hoe je agenda er uit ziet. Ik kan geen kinderen hebben maar wel elke avond sporten of lid zijn van tien verenigingen en het dus drukker hebben dan iemand mét een gezin. Dat ik kinderen heb wil niet opeens zeggen dat mijn hersenen in m’n voeten zitten of dat ik niet meer slaap en me niet kan concentreren op mijn werk. I’m not less able, less smart, or less focused. 

Moeders hebben al een fikse rol thuis. We zijn de hoofdopvoeders en de maatschappij is zo ingericht dat de moeder die rol op zich neemt. Zonder negatief te zijn, hoor, maar niemand verwacht van de man dat hij minder gaat werken, toch? Dus hebben wij twee banen. Het zou niet zo mogen zijn dat werkgevers ons afrekenen op het feit dat we al een prestatie of a lifetime leveren met die koters. Ik denk juist moeders dat zó veel te geven hebben – ik denk oprecht dat moederschap je slimmer, verstandiger, en efficiënter maakt. We weten als geen ander te multitasken (tenzij het écht je talent niet is).

Ik zou willen dat organisaties meer parttime jobs creëren, zodat ze die talenten van moeders beter kunnen benutten. Het maakt me niet eens zozeer uit of we even veel betaald krijgen (liever wel natuurlijk, maar ik ben niet zo’n protest type) maar ik wil wel dat ik als moeder qua kansen niet al op achterstand kom te staan. We leveren zo veel in, en dat is niet eerlijk.

Als ik weer werkgever ben in de toekomst zal ik me veel bewuster zijn van dit issue. Tot nu toe heb ik altijd met vrouwen gewerkt, maar nog niet met moeders. En nu ik weet wat een puzzel het kan zijn wil ik niet meer zomaar de voorkeur geven aan de makkelijke optie van een fulltimer zonder kids.

Ik wil een baan die te gek is en die goed te combineren is met thuis (hoe ik dat doe bemoeit niemand zich mee behalve ik zelf) en het liefst wil ik dat kinderopvang beter en goedkoper wordt. Meer groen in de opvang, minder klaslokaalgevoel en meer één op één aandacht voor minder geld. NIETS zo frustrerend als de helft van je loonstrookje over te maken aan de meneer van het kinderdagverblijf.

Of ik een baan vind die daaraan voldoet is dus nog de vraag, and I’ll keep you posted, en ik heb heus niet de illusie dat mijn gedachten hierover ook maar iets gaan veranderen aan de zaak – maar misschien komt er een momentum dat werkgevers zich bewuster opstellen naar deze groep vrouwen. We zijn geen lastpakken zodra we zwanger raken, het vraagt alleen een beetje aanpassingsvermogen van onze werkgevers – en dat moet niet zo moeilijk zijn, toch?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: