Close

Een pleidooi voor slow living

We zijn net vers een week terug van onze vakantie in Zuid Engeland en ik weet niet hoe het met jou zit, maar voor mij is vakantie a) tijd om alvast na te denken over de volgende reis en b) een moment om te reflecteren op ‘het leven’. Yep. Ik heb een diepe kant. I’m not just the really well timed sarcastic jokes, you know. 

Ik ben altijd iemand geweest die droomt. Over het algemeen denk ik meer na over waar ik wil zijn en wat ik wil doen in de toekomst, dan dat ik me bewust ben van het ‘nu’. Kinderen zorgen er overigens wel voor dat je meer in het ‘nu’ leeft. De truc is dat ze je simpelweg de tijd niet te geven om verder te denken dan het avondeten. Nee, geintje. Ik vind het juist onzin om te doen alsof kinderen je het leven zuur maken, want ik ben compleet in controle over de tijd die ik voor mezelf heb, of in ieder geval hoe ik die tijd spendeer.

En dat is meteen het eerste pijnpunt dat ik me door onze vakantie besefte. In onze week in een national park heb ik mijn laptop alleen open gehad om foto’s in te laden, heb ik mijn telefoon vrijwel links laten liggen op wat momenten Instagram per dag na (want: geen netwerk) en de tv heb ik nooit aangezet. WEET JE WEL HOEVEEL TIJD JE DAN OVER HEBT?!

Niet alleen heb je tijd over – die tijd besteed je ook nog eens aan dingen die je hoofd en hart rustig maken. Scones bakken, puzzels maken, de paarden wortels voeren, eitjes halen bij de buurman, wandelingen naar het riviertje, hout hakken en een vuurtje stoken, koken, lang tafelen, gesprekken, vroeg naar bed en vroeg uit de veren, de vogels horen fluiten en herten zien lopen. Wonen in een national park is slow living at its best. Het deed me pijn die plek te verlaten.

Weet je wat er gebeurt als je tijd besteedt aan dit soort dingen? Je bent moe aan het eind van de dag, maar het is voldaan en gelukkig moe. We gingen bijna elke avond om half tien naar bed (ook omdat Birdie ons zomaar elke ochtend om half zes wakker maakte) en waren tevreden. De buitenlucht doet een mens goed. Meer dan ooit wil ik een huis in het bos met geiten en kippen.

Weet je wat er nog meer gebeurt? Je kind wordt rustiger en tevredener van slow living. Benjamin maakt de grootste ontwikkelingen door wanneer we vakantie hebben. Hij is complete gesprekken gaan voeren sinds vorige week en Reeva lijkt wel tien centimeter te zijn gegroeid (haar hoofdje is nog boller which we like). Die gesprekken met Ben zijn echt zuurstof voor me. Het is zo leuk te horen wat er in zijn hoofd omgaat. Dat varieert van ‘De paarden zijn niet eng’ tot ‘Ik ben ziek, bel jij de dokter even mama’ of samen lachen om dingen die hij grappig vindt. It’s so much fun. 

Ik houd het meest van mijn gezin als we ons afzonderen van de wereld. In dit geval waren we op reis met mijn familie dus niet echt afgezonderd met z’n viertjes, maar daar werkten we wel omheen ;-). Die quality time zet me terug op de grond. Ik besef me hoe ongelofelijk gelukkig ik ben. Dat is van onschatbare waarde en daarom alleen al het geld van een reis waard want dat gebeurt meestal als we echt weg zijn. Ik geniet van elk moment en probeer alles als een spons in me op te nemen zodat ik het kan meenemen naar huis. Die rust is precies waar ik op hoopte, precies wat ik nodig had.

En dan kom je thuis – en begint het normale leven weer. Voor mij het is dat momenteel thuis zijn met de kids, en Boaz is weer aan het werk. De zorgen van alledag komen weer langs. De gewoonte om ’s avonds tv te kijken sluipt er weer in. Naar buiten gaan is minder vanzelfsprekend. Ik verval in slow living at its worst – niets zinnigs doen.

In mij zit de neiging om mezelf snel de schuld te geven van iets. Maar deze keer wil ik het anders doen. Ik wil uit de vakantie meenemen wat ik hier, in mijn eigen huis, wil toepassen, en ga mezelf eraan herinneren daar mijn best voor te doen. Om geen genoegen te nemen met het excuus dat het thuis nu eenmaal anders is.

Het is te makkelijk om me voor te nemen nooit meer te netflixen, want dat betekent gegarandeerd falen wat niet echt motiverend werkt, dus heb ik een paar doelen opgesteld die gaan over wat ik wél wil doen. Uit gaan van het positieve.

  • Energize. Elke dag naar buiten. Door weer en wind. Al is het maar de voortuin in.
  • Create. Elke dag iets doen met mijn handen. Iets bakken, iets koken, iets planten, iets veranderen in huis.
  • Play. Elke dag een moment met Benjamin – een puzzel, een tekening, een spel.

Wat denk je daarvan?

Ik heb vaker doelen gesteld en nog vaker doelen gefaald. That’s okay. Het enige doel dat ik hiermee heb is een bewustzijn bij mezelf aanwakkeren om meer present te zijn. En er zijn betekent niet dat het perfect is wat je doet, het betekent niet dat je niet mag falen – het betekent alleen maar dat je het in ieder geval doet. Present over perfect. (Mooi boek overigens van Shauna Niequist voor wie worstelt met perfectionisme in werk en gezin.) Ik probeer het, faal, voel me niet schuldig, en probeer het opnieuw.

3 thoughts on “Een pleidooi voor slow living

  1. Deze ook nog even gelezen. I like. Vakantie is goed. Gezins- of familietijd is goed.
    Succes met je doelen. Zijn mooi!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: