Close

Ik ga altijd alleen naar de wc

Ik ben een paar dagen geleden een paar nieuwe accounts op Instagram gaan volgen en een aantal daarvan deelt elke dag een (semi-grappige) quote over ouderschap en kinderen. Dingen als ‘Moederschap: als het stoom van je vaatwasser je dagelijkse dosis welness is’ of ‘Ik ben een sterke vrouw die een sterk kind opvoedt, dus heb ik sterke drank nodig’ en ‘Gezond eten? Ik ben blij als ik ’s avonds uberhaupt iets warms binnen krijg’. 

Als je ze los van elkaar leest is het soms grappig en nog best herkenbaar, maar ik kreeg er meteen vijf voor m’n kiezen en daar hield ik een heel ander gevoel aan over. Denken moeders serieus zo? Kunnen ze echt allemaal niet meer alleen naar de wc? Hebben ze echt allemaal maar vier uur slaap per nacht? Luistert er echt geen enkel kind naar de regels van zijn ouders?

Waarom is het zo populair om super dramatisch te doen over je kinderen? Om te doen alsof het hebben van kinderen een soort continue chaos is. Ik zie of moeders met een VEEL te perfecte feed op Instagram waar niemand intrapt of ik zie moeders die cynisch zijn over zo’n beetje elk aspect van hun rol als ouders onder het mom van ‘echt zijn’. Beiden zijn destructief voor vrouwen die nog geen kinderen hebben, want het laat niet zien wat het echt is.

Ouderschap is messy, ingewikkeld, mooi, bijzonder en moeilijk tegelijk. Het is geen roze wolk maar ook geen hell of a job.

Ik heb geen idee wat ouderschap écht is. Voor niemand is het hetzelfde. Elke zwangerschap, elke bevalling, en elk kind is totaal verschillend. Er is weinig hetzelfde voor jou en mij, want ook wij lijken waarschijnlijk in geen enkel opzicht op elkaar.

Ik wil niet dat de media (want die quotes werden gedeeld door mama magazines) doet alsof het altijd kei en keihard werken is waar geen eind aan komt. Dat het een uitzondering is als je je eigen eten kunt opeten, dat je nooit meer langer dan drie minuten kunt douchen, of dat je geen enkel moment meer voor jezelf hebt.

Maar het is óók niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er is dus ergens een balans in het midden.

Ik heb geen idee wat ouderschap echt is – maar ik kan je wel vertellen hoe ik het ervaar na twee kinderen. Ik zie ouderschap als de grootste leerschool om jezelf weg te cijferen, but in a good way. Voordat ik kinderen had draaide ons leven om ons tweetjes en konden we egoïstisch omgaan met onze aandacht en tijd. We hadden alleen elkaar als verantwoordelijkheid. De hele dag films kijken en junkfood eten? Geen haan die er naar kraait. Dikke prima, moet je lekker doen.

Dat hebben we dan ook vaak zat gedaan, we got it out of our system. Want vanaf het moment dat je je eerste baby er uit hebt geperst (of in de armen hebt gekregen) draait het niet meer om jou. Je verantwoordelijkheid is ineens verhonderdvoudigd en geen dag is meer hetzelfde als daarvoor. Alleen moet je dat niet zien als iets slechts, of als iets zwaars – het is denk ik het beste wat je kan overkomen. Het is ontzettend goed voor me om de ander op de eerste plek te zetten, namelijk mijn partner en kinderen.

Even when it’s crazy difficult.

Je leven wordt er niet ingewikkelder van maar juist eenvoudiger. Waarschijnlijk leef je een simpeler bestaan, want er zijn nog maar een paar dingen die belangrijk zijn. Daar wordt iedereen beter van. (Dat ouderwetse rust, reinheid, regelmaat is zo gek nog niet, daar doen kinderen het heel goed op.)

Ik herken me gewoon niet in die uitspraken over moeders en naar de wc gaan. Ik heb een kind (baby tel ik even niet mee) dat gewoon normale uren slaapt, die soms niet maar vaker wel wil eten, die ook wel eens drie avonden achter elkaar patat krijgt (#loedermoeder), die ruzie maakt en niet luistert maar me ook kapot knuffelt, en die zindelijk is maar nog steeds wel eens in z’n broek plast. Ik wil hem heus zo af en toe achter het behang plakken. Maar dat zijn de uitzonderingen. It’s the ten percent. De andere negentig procent van de tijd is het pure joy. 

Ik kijk naar zijn manier van spelen, hoe hij zonder iets te zeggen verhalen bedenkt met zijn auto’s, hoe hij mijn aandacht vraagt omdat hij iets leuks ziet, hoe hij blij kan worden van iets dat wij grappig vinden aan ‘m. Ik zie mezelf en Boaz in hem en ik kan me maar nauwelijks beseffen hoe uitzonderlijk het is dat hij van ons is.

Mijn punt is: laat je niet afschrikken door die populariteit rond kinderen. Ze zijn geen aankleedpoppen maar ook geen monsters. Het is niet altijd leuk maar ook niet altijd vreselijk. Je koffie hoeft niet altijd koud te worden maar soms wordt het dat wel. Misschien is het wel een roze wolk én een hels karwei. The key is in the balance.

 

Ik ga altijd alleen naar de wc: ouderschap zonder drama // Benjiandbirdie.com

7 thoughts on “Ik ga altijd alleen naar de wc

  1. Wat fijn dat jij dit ook even noemt. Ik word echt knettergek van die ‘klaagmoeders’ die maar doorgaan over hoe zwaar het wel niet is en dat ik er niks over mag vinden want ik heb geen kinderen. Weetje…als iemand heel erg graag een kindje wil en dat niet lukt dan zijn zulke klaagverhalen echt tenenkrommend! Je kiest toch zelf voor dat kind denk ik dan altijd maar. Anyway bedoel maar te zeggen dat het niet voor iedereen is weggelegd en dan voelt het heel dubbel. Blij dat jij het even aanstipt dat het ook anders kan 🙂

    1. Het is soms zo lastig inschatten! Ik las net iets van iemand die zegt dat het geen kattenpis is en daar eerlijk over wil zijn en dat snap ik dan ook wel, maar ik denk oprecht dat het met het gros van de ouders gewoon heel erg goed gaat en dat horen we dan weer (te) weinig misschien… Maar hélemaal mee eens: voor kinderen kies je (hopelijk) bewust en dan nemen we de vervelende tijden op de koop toe, laten we vooral niet doen alsof het een lijdensweg is, kom nou.

  2. Mooi geschreven. Ik kan hier een amen op geven. Ik denk dat hetzelfde willen leven met kinderen als de tijd daarvoor zonder kinderen, voor veel ouders een ding is.
    Ik vind dat je dat mooi verwoordt. Ik denk ‘ik ben dankbaar dat mijn ouders mij hebben opgevoed en het leven door hebben gegeven, dankbaar voor mijn bestaan’ & nu mag ik weer leven doorgeven aan onze kinderen. Ik vind dat prachtig. En soms ook vermoeiend en pittig, maar vooral super leuk en uitdagend. Kom maar door met die 90% vreugde!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: