Close

Ik heb een kind zonder uit-knop

Een paar weken geleden postte ik op Instagram over een vrij dramatisch avontuur met Benjamin. En vandaag gebeurde weer een (iets minder erge) versie daarvan. Ik heb een zoon die lak heeft aan alles. Die het echt geen reet uitmaakt of je boos op ‘m wordt of een tik geeft. Een jongen die van werkelijke álle kanten prikkels krijgt en er ook nog eens op ingaat. Hij wil alles zien, voelen, proeven, beleven. Elke hond moet geaaid worden, met elk kindje gespeeld, elke open deur moet even binnen gelopen. En vandaag was ik er klaar mee. 

Ik schrijf dit terwijl ik nog moe ben van de hele commotie vandaag, dus vergeef me de eventuele ongenuanceerde emoties.

Vanmiddag besloten een vriendin en ik met onze kids naar de Kralingse Plas te gaan. Een peuter van drie jaar, een baby van vijf maanden en een newborn van acht weken. Het was 20 graden en de hele stad had hetzelfde plan als wij. Moet goed gaan (ha-ha-ha).

Tijdens de lunch kon ik Benjamin nog enigszins bezig houden met een iPhone, maar ik denk dat ik zonder overdrijven toch wel twintig keer ben opgestaan om hem weg te halen bij de hond verderop of weg te sturen van het water of de weg. Rustig eten is er niet bij. Maar de pret begint pas als je gaat wandelen.

Als Benjamin besluit ergens op af te gaan is er geen houden meer aan. Is hij verder dan twintig meter van me verwijderd? Dan is het vrij onwaarschijnlijk dat hij nog terug komt als ik hem roep. Ik moet er achteraan en ik ben makkelijk tien minuten bezig om hem in te halen, want die jongen is snel en ik ben een slome hippo, om hem vervolgens onderweg nog ergens uit het oog te verliezen met alle gevolgen van dien. Vandaag vond ik hem uiteindelijk op de tweede verdieping van een gesloten restaurant. De eigenaar raadde me een tuigje aan.

Dit soort situaties maak ik regelmatig mee en ze slopen me to the bone. Ik ben volledig kapot na zo’n achtervolging. Het zijn de momenten waarop ik me compleet machteloos voel, want ik heb een kind dat NIET luistert. Ik weet dat ik hem nooit te pakken krijg tenzij ik hem inhaal, want op schreeuwen, roepen, dreigen ALLES reageert hij simpelweg niet.

Ik ben leeg. Deze dingen kosten me alles en daarna ben ik leeg. Het is me een wonder dat ik nog nooit de controle over mijn emoties ben verloren, want ik kook van binnen op zo’n moment. Maar ik heb niet eens de energie om daar iets mee te doen. Het enige dat ik kan doen is hem meenemen en op de automatische piloot zo snel mogelijk thuis komen.

Vorige week kwam ik tot een ontdekking. Ik besefte me dat ik Reeva liever bij me heb dan Benjamin. Ik vind Reeva veel makkelijker en ze kost me minder energie. Met Birdie weet ik wat er nodig is om haar rustig te krijgen, maar Benjamin gaat gewoon door tot hij er bij neervalt. Daarbij vraagt hij heel veel van me, en dat vind ik lastig. Als iemand (te) veel van me verwacht of vraagt ga ik in de remmen. Dat patroon zie ik ook naar Benjamin toe, en dat doet me pijn. Ik wil hem onverdeeld aandacht en liefde geven, maar op dit moment kost me dat bij Reeva minder energie omdat zij veel minder van me vraagt. Ze wil liefde, drinken en slaap, en dat is het wel zo’n beetje. (Ik werk er aan dat patroon te veranderen, maar dat kost ook tijd…)

Laat het duidelijk zijn: ik hou van die jongen met heel mijn hart, meer dan dat zelfs. Juist daarom vind ik dit zo moeilijk. Moederschap confronteert je met elk negatief hoekje van je eigen karakter en stelt al je geduld op de proef.

Een kind dat avontuurlijk, nieuwsgierig en onbevangen is zal daar later de vruchten van plukken. Het zijn de leiders van morgen. De mensen die doelen behalen en hard werken.

Dat las ik ergens. Iemand schreef dat het aan de ouders is om het karakter van hun kind niet te temmen waardoor al deze kwaliteiten in de kiem gesmoord worden. Dat kwam wel aan, want soms wil ik niets liever dan een kind dat gewoon rustig blijft zitten en een keer níet op iedereen afrent.

Benji’s karakter stelt mij nu misschien op de proef, maar ik wil de positieve eigenschappen van dat pittige karakter niet afbreken. Hij mag nieuwsgierig zijn en dingen ontdekken, maar het is aan ons om er voor te zorgen dat hij met prikkels leert omgaan. Hij mag sociaal zijn en met alle kindjes spelen, maar het is aan ons om hem te leren wat sociale grenzen zijn.

Ik wil dat mijn kind binnen de kaders de vrijheid ervaart om zich te ontwikkelen zonder geremd te worden, zelfs als dat betekent dat ik af en toe de longen uit mijn lijf ren. Misschien helpt dat met het opbouwen van conditie, ‘cause boy am i gonna need it. 

6 thoughts on “Ik heb een kind zonder uit-knop

  1. Love you babe! Er komt een dag dat we met 3 (of meer?) kinderen op pad gaan en ze heel braaf spelen in de speeltuin… ik weet het zeker 😉 (Of we nemen de volgende keer de mannen mee en handigen de kids aan hen over.)

  2. Dit verhaal doet me denken aan iets wat Romy Boomsma afgelopen week schreef over hoe haar dochter Bobby de hele keet overhoop haalt als zij haar zoontje aan het voeden is. En hoe haar gedrag eigenlijk een schreeuw om aandacht is. Omdat ze voor de komst van haar broertje de volledige aandacht kreeg en nu dit dus moet delen. Geen idee of dit van toepassing is op jouw zoon, maar het klonk voor mij iig als een plausibele verklaring.. heel veel succes met het laten luisteren / achterna rennen, je gaat er ongetwijfeld een gepaste oplossing voor vinden. En heel leuk altijd om je openhartige verhalen te lezen!

    1. Ik heb dat ook gelezen 🙂 Ik herkende het niet direct, want ik zie bij Benjamin dat het geen rebellie is maar een way if life haha. Hij deed dit ook voordat Reeva er was, alhoewel het soms zeker aandacht vragen zal zijn… Maar het gaat deze week heel goed! Eigenlijk, nu ik het zo bedenk – het gaat dus altijd beter als we vakantie hebben en er volop aandacht is. Dus misschien heb je ergens toch gelijk ;-). Dank voor het meelezen en meedenken, appreciate it!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: