Close

Ik sta niet op nummer één

Vorige week schreef ik over mijn struggles met slow living en daar kwamen heel veel reacties op (en het werd meteen bijna het best gelezen artikel op deze website). Een paar maanden terug begon ik aan een artikel over een stukje van mijn visie op gezin zijn maar op één of andere manier klopte het steeds niet. Het is eigenlijk best wel complex om te vertellen hoe je denkt over gevoelige onderwerpen zoals relaties, ouderschap en opvoeding, want het raakt ons allemaal. Maar wat ik uiteindelijk opschreef heeft veel te maken met slow living. De weg naar een bewuster leven is op een bepaalde manier puur het stellen van prioriteiten – en toen klikte mijn stuk opeens wél. Weet dat ik niet schrijf om de wijsneus uit te hangen en al helemaal niet omdat ik denk het ‘gevonden’ te hebben – dit is puur om elkaar te helpen en te supporten. Moms for life. (Want ik weet heus wel dat mannen dit soort blogs niet lezen!) 

Ik zag laatst op Instagram een quote voorbij komen: ‘Put yourself on top of your to do list and everything else will fall into place.’ Ik krijg soms lichte kriebels van dit soort uitspraken. Ergens ben ik het er wel mee eens. Aan jezelf werken is noodzakelijk en brengt je verder in elk facet van je leven. Ik ben in deze nieuwe fase (waarin ik niet werk en dus angstaanjagend veel tijd heb om aan mezelf te werken) ook bezig om de bezem door m’n hart en hoofd te halen. Soms in kleine stapjes, soms in wat grotere als ik het aandurf. Maar zo’n uitspraak wringt ook. Het klinkt alsof ik het belangrijkst ben. Daarmee moet, even cru gezegd, mijn omgeving dus wijken voor mijn eigen belangen.

Onze maatschappij is extreem gericht op zelfontwikkeling en self care. We moeten lief zijn voor onszelf en goed voor onze geest zorgen – we zijn altijd zo druk met het anderen naar de zin maken, dus laten we verdikkeme nu eindelijk eens aan onszelf denken. En terwijl dat (meestal) goed is en ik daar geen afbreuk aan wil doen, wil ik niet dat mijn ‘ik’ en zelfontwikkeling op nummer één staan. Ik geloof dat als de ander (in dit geval Boaz en die twee kleintjes die ik met pijn en moeite gebaard heb) op nummer één staat, en die ander doet dat ook voor mij, we beiden tot bloei komen. Het verschil is dat er niet per ongeluk een egoïstische houding ontstaat door gefocust te zijn op mijn eigen belangen. In een wereld waarin het ‘ego’ (ik) bovenaan de prioriteitenlijst staat gaat het veel meer over ‘ik heb recht op’ dan ‘ik dien de ander’. Als ik vind dat ik recht heb op bepaalde dingen in mijn relatie en gezin ben ik bezig om te nemen en niet te geven. Dat eindigt ergens in een veldslag waar iedereen zijn of haar eigen eilandje van rechten verdedigt tegenover de ander. Daar wordt niemand vrolijk van.

Dat betekent niet dat ik het makkelijk vind. Het is verrekte moeilijk. Het is een voortdurende contradictie – het lijkt wel alsof we geprogrammeerd zijn om alleen maar aan onszelf te denken. Maar in een relatie, in een huwelijk, en zéker in ouderschap merk ik dat ik continu geconfronteerd word met mijn scherpe egoïstische randjes. En dus moet ik mezelf soms herinneren aan wat belangrijk is – de ander. And you know what? Alles in huis loopt beter wanneer we elkaar belangrijker vinden dan onszelf.

Jullie reageerden vorige week massaal op mijn artikel over vakantie vieren, en iedereen leek een zelfde soort verlangen te hebben naar zo’n simpele en bijna slome lifestyle. Slow living heeft naar mijn idee alles te maken met twee dingen: je prioriteitenlijstje en je agenda. Wat ga je doen?

Onze agenda is best wel heel leeg. Toen we nog met z’n tweetjes waren was dat ook al zo, we zijn nooit extreem drukke types geweest. Het is dus niet alleen maar rustig omdat we een gezin hebben. We hebben er alleen wel bewust voor gekozen om ons gezin prioriteit te maken – en op een heel concrete manier, niet alleen in ons hoofd. Voor ons is het een soort natuurlijk instinct om de uren die we hebben in eerste instantie door te brengen met elkaar. Dat zeg ik overigens zonder zo’n plakmoeder te zijn, hè. We zitten niet 24/7 met onze kinderen op schoot, dat ook weer niet. Ik was altijd bang ‘zo’n moeder’ te worden, want die zijn minder cool dan de moeders die hun kids overal mee naar toe slepen en alsnog festivalletjes meepakken in de zomer.

Prioriteit maken van ons gezin betekent dat onze agenda leeg is. We hebben geen druk sociaal leven (maar hebben wel vrienden, don’t worry), gaan niet allebei twee keer per week sporten en hebben geen veeleisende baan die elke dag van ons vraagt om tot laat te werken. Werk is niet ons leven. Ik heb de afgelopen zeven jaar veel gewerkt (als ondernemer is er een vage grens tussen thuis en werk) en vond dat ook leuk, meestal, maar ik ben geen workaholic. Ik wil mijn identiteit niet uit mijn werk halen, al is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan. Nu ik gestopt ben geeft dat voornemen me een bitchslap in the face. Maar hoe dan ook ben ik heel erg blij dat Boaz en ik daar hetzelfde over denken. We werken om te leven, we leven niet om te werken.

Mijn reden om een slow lifestyle na te streven is dat we nu nog jong en fit zijn en onze kinderen nog klein. Alles gaat al zo snel – ik wil die tijd niet verdoen in de sportschool of op kantoor als dat niet nodig is. De kostbare vrije uren breng ik door met wat ik echt belangrijk vind en waar ik het allergelukkigst van word. Ik zeg niet dat dit ‘de manier’ is en dat iedereen het zo zou moeten doen. Hoe vreselijk moederkloekig het ook klinkt, ik merk met de jaren dat mijn behoefte naar rust, reinheid en regelmaat steeds groter wordt. Ik begrijp mijn (schoon)moeder steeds beter. Ik bewaar opeens ook de boterbakjes voor kliekjes. (JK. Sort of.) Vreselijk, ik weet het, ik werk eraan. Nog even en ik ben zo’n Amerikaanse homeschoolmoeder die alleen maar Pinterest boards heeft met titels als ‘Weekly cleaning schedules’. Ugh.

Als ik het zo opschrijf klinkt het bijna alsof we een super saai leven hebben, maar dat is gelukkig niet zo. We hebben gewoon een simpel leven, met maar een paar dingen om ons op te focussen. 

Eigenlijk hebben we heel weinig nodig om een tevreden leven te leiden. Het resultaat van zo’n simple life is dat we onszelf ook niet zoveel druk opleggen om van alles te moeten. Denk na over je prioriteiten – hoe richt je de vrije uren in je agenda in? Wat geeft jou en je partner/gezin energie? Waar word je blij van? En weet dat het helemaal oké is om gewoon thuis te zijn en te cocoonen. Laat niemand jou de druk opleggen om een spannender of socialer leven te leiden wanneer jij simpelweg gelukkig bent met een rustige agenda.

5 thoughts on “Ik sta niet op nummer één

  1. Ik vind dit een super goed geschreven stuk. Een van de dingen die ik lastig vind is dat veel moeders aangeven dat ze ‘tijd voor zichzelf’ nodig hebben of missen. Ergens herken en erken ik de behoefte om af en toe even lekker eruit te zijn, maar het lijkt soms alsof veel mensen alles willen doen en meemaken met kinderen als dat ze zonder kinderen deden. Mensen vragen zich weleens af hoe wij dat doen met vier kinderen, maar ik denk dat de mindset ‘ik leef om te geven’ een hele andere blik geeft. Niet dat dat ten koste gaat van jezelf en je jezelf verwaarloost. Maar inderdaad die rust (!) pakken en de tijd nemen (& aandacht!), daar knap je zelf ook van op! Momenteel moet ik gedwongen rustig aan doen, maar het levert zoveel op dat ik dát als winst zie van deze periode!

    1. Helemaal mee eens! Een gezin beginnen lijkt me over het algemeen een heel bewuste keuze en dat betekent gewoon inleveren, maar wél zoals jij zegt winst behalen op een andere manier. Wat Margreet hieronder zegt vind ik super mooi – de eerste 25 jaar mag je voor jezelf leven, daarna voor anderen, en dan de laatste jaren weer wat meer voor jezelf… Offers maken is mooi!

  2. Mooi geschreven en heel herkenbaar! Ik zeg weleens dat de 1e 25 jaar om mezelf draaide, dan 25 jaar voor de kinderen en daarna hopelijk nog 25 jaar voor ons samen. Ik vind het wel belangrijk dat ik dicht bij mezelf blijf en leer dat ook m’n kinderen. Dan hoef je ook niet je eigenwaarde uit werk te halen. Daarnaast ben ik bezig met minimaliseren, dat betekent dat uiteindelijk alleen overblijft wat er echt toe doet, op alle gebieden van het leven. Een aanrader als aanvulling op jullie al prachtige levensstijl!

    1. Super mooi! Minimaliseren klinkt inderdaad als mijn ding… We denken veel nodig te hebben maar er is eigenlijk maar heel weinig dat echt noodzakelijk is om blij te zijn in je daily life :-).

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: