Close

Ja, ik doe mijn kind als een hond aan de lijn

Toen wij besloten op roadtrip te gaan door Engeland en Schotland zag ik ze meteen voor me: die prachtige kliffen met de kolkende zee er onder. En mijn kind dat er vanaf stort. Ik heb een kleuter die nergens bang voor is. Die zich niet laat afschrikken door grote Duitse herders of zelfs een olifant. Het is allemaal even leuk en spannend. Op één of andere manier komt het niet in ‘m op dat het soms best verstandig is om dicht bij papa en mama te blijven. Dus Googlede ik op tuigjes om je kinderen mee aan te lijnen. Yes, i’m that mom.

En wat schetst mijn verbazing? Nederlanders vinden dat raar. Die vinden het zielig. Ik denk dat de meeste Nederlanders het zelfs zielig vinden om een hond aan te lijnen. Toen we het tuigje een dag gingen testen in een pretpark ben ik een tijdje een paar meter achter Boaz en Benjamin gaan lopen om de publieke opinie te peilen. Alléén maar gekke blikken! Ik hoorde mensen zeggen ‘wat sneu voor dat jochie’, ‘ach, die mag niet eens rennen van z’n vader’ en ‘kijk, het is net een hond’.

Zoals ik zei: mijn kind kent bijna geen gevaar. Ik ben niet bereid om doodsangsten uit te staan omdat het ‘zielig’ is hem een tuigje om te doen. Ik droomde al voortdurend over een kleuter die de klif afrent, dat maak ik als het even kan liever niet in het echt mee. Maar eerlijk is eerlijk, het gaat me niet alleen maar om gevaarlijke situaties. Ik ben soms ook gewoon te lui om de godganse dag achter ‘m aan te rennen. Die jongen heeft een snelheid man, niet normaal. Je zou denken dat ‘ie later de opvolger van Usain Bolt wil worden.

Komt nog bij dat Benjamin die zomer in een fase zat waar zijn oren dichtgekit zaten en hij echt. niet. luisterde naar welke instructie of commando dan ook. Stop, hier komen, blijf – niets werkte. (Als je je kind aanlijnt klink je vanzelf als een hondeneigenaar.) Naar is dat hoor, compleet genegeerd worden door je eigen kind. Hij leek doof voor zijn ouders, maar gelukkig is die fase nu ongeveer voorbij sinds hij beter praat.

In Engeland stonden we in ons eentje op een camping op een groot weids veld. Prachtig. Ook in de ogen van Benji. Die dacht: ‘mooi, ik kan rennen tot het eind van de wereld, of toch op z’n minst tot papa en mama me niet meer zien’. Zit je relaxed voor je tent, zet je kleuter het op een hollen met z’n ukkepuk laarsjes door het hoge gras. Wel aandoenlijk hoor, maar liever zet ik een metalen pin in de grond en maak daar z’n tuigje aan vast en rent hij er rondjes om heen tot er een spoor in de grond staat. Maar dat gaat mij zelfs te ver.

You know what? Benjamin denkt inderdaad dat ‘ie een hondje is. En dat is een droomscenario voor hem. Altijd al willen zijn (schat ik zo in op basis van zijn reactie). In een stadje liep hij rustig aan de riem toen hij een hondje zag en er per se naar toe wilde. Stond ik dus gezellig te beppen met een Britse oma en onze aangelijnde hond/kind. Dat was toch wel een beetje vreemd, geef ik eerlijk toe, maar ik gebruik het tuigje er niet minder om. Een kind moet ook leren om gewoon te luisteren en naast je te lopen, maar in dierentuinen en in gevaarlijke situaties vind ik het een grote geruststelling.

Voor wie ook zo’n kind heeft dat het graag op een hollen zet: hier heb ik dat tuigje gekocht. Go nuts.

 

Ja, ik doe mijn kind als een hond aan de lijn // Benjiandbirdie.com

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: