Close
Met een peuter en een tent op roadtrip; kan dat? // Benjiandbirdie.com

Met een peuter en een tent op roadtrip, kan dat?

Volgens mij bestaat er best een groot stigma dat je nooit meer kunt reizen zodra je kinderen hebt. Dat ze in ieder geval je vrijheid flink inperken (they do) en dat je de komende twintig jaar alleen nog naar een gezinscamping in zuid-Frankrijk gaat. Sommige mensen vinden zo’n camping dikke prima, voor anderen is dat een nachtmerrie. We besloten ons niet te laten aanpraten dat je met kinderen nooit meer op avontuur kunt, en zo togen wij afgelopen zomer met tent en al naar Engeland en Schotland voor een roadtrip van drie weken.

Ik was op moment van vertrek twintig weken zwanger en Benjamin was tweeënhalf jaar. Gelukkig viel de timing precies goed, want als ik een maand of twee verder was geweest had ik het niet meer gedaan met mijn zwangere lijf. Kamperen en roadtrippen is al intensief, laat staan met een dikke buik. Maar goed te doen, hoor! Zolang je niet te ver heen bent in ieder geval en je geen complicaties hebt natuurlijk…

Terwijl ik deze post schrijf besef ik me dat het veel te lang wordt, dus ik ga het opdelen in meerdere posts. Eentje met het complete reisplan en alle adresjes mocht je zelf naar Engeland en Schotland willen reizen en één over de benodigdheden voor kamperen, dan houd ik het nu even bij de vraag of kamperen met een peuter te doen is.

Zoals ik al zei hebben we ons niet laten weerhouden van reizen met een kind, maar we vonden het wel een beetje spannend of het goed zou gaan. Ik keek al máánden uit naar deze vakantie en zag alles door een vrij zonnige bril, maar het moest nog blijken of dat terecht was.

Vooraf heb ik veel research gedaan naar manieren om het voor een kind leuk te maken. De campings waren er goed op aangepast (zo koos ik niet voor campings bij water of met hellingen of zelfs kliffen, die waren er ook en héél mooi maar ik kreeg er al nachtmerries van met een kind in de buurt) en in de omgeving zocht ik activiteiten in de buurt die leuk zouden zijn voor Benjamin. Hij is gek op treinen, en in Engeland heb je oude stoomlocomotieven in overvloed, so that’s a win. 

Verder zijn we zelf vrij relaxed in de zin dat we gewoon afwachten hoe het gaat en daarop anticiperen. Er is overal wel een remedie voor te vinden, en samen kun je heel veel aan!

De roadtrip Benjamin heeft auto rijden nooit een probleem gevonden (gelukkig) dus ik heb me niet echt druk gemaakt over de reis er naar toe, of de uren die we in die drie weken in de auto zouden zitten. We hebben een iPad en kochten een organizer om aan de autostoel te hangen zodat hij rustig kon kijken tijdens het rijden. Op Netflix hebben we tekenfilms gedownload zodat hij ze offline kon bekijken, en we namen wat boekjes en speelgoed mee in de auto. Veel eten meenemen helpt ook trouwens ;-).

Ik koos bewust voor een bootovertocht in de ochtend vanuit Duinkerke zodat we ’s nachts zouden vertrekken in de hoop dat Benjamin zou slapen in de auto, maar meneer bleef de hele reis wakker. Dat was geen probleem, hij werd er niet minder vrolijk van, en kijken naar treinen en boten zorgde voor genoeg vermaak.

We hebben de reis er naar toe helemaal niet als zwaar ervaren. Het enige nadeel van kamperen is dat je bij aankomst alles nog moet opzetten voor je onderuit kunt zakken, maar ik was goed voorbereid en binnen 1,5 uur stond alles klaar. Tip: zorg dat je kind altijd te eten heeft! Hongerige peuters are a nightmare.

De roadtrip van zuid naar noord ging heel goed. We reden per keer een afstand van maximaal vijf uur, maar meestal was het maar drie uur. We hebben de hele route dus in kleine stukjes gedaan. Ik kan me niet herinneren dat er momenten waren dat Benjamin huilend in de auto zat, het grootste deel van de tijd sliep hij. Dat is het voordeel van kamperen met een jong kind – ze hebben die slaap overdag nog nodig en dan kwam een autorit goed uit. Misschien is het anders wanneer er meer kinderen mee gaan. Ik denk dat het wel makkelijker was omdat we alleen Benjamin bij ons hadden.

Slapen in een tent We hebben mazzel met een kind dat van slapen houdt, maar ik had zo mijn twijfels bij slapen in een tent met zijn ouders naast ‘m in het zicht. We hadden een tent met maar één ruimte, dus geen compartimenten, maar ik ben creatief geweest met het ophangen van lakens zodat we hem enigszins konden afschermen. Ik hoopte dat de geur van zijn eigen matras en deken hem voldoende rust gaven om snel in slaap te vallen, maar de eerste nachten viel het vies tegen. Het duurde de eerste avond ontzettend lang tot hij in slaap viel, ik denk pas tegen elf uur, ondanks de lange reis die we achter de rug hadden, en hij werd ’s ochtends om vijf uur wakker.

Dat in slaap vallen was een crime – hij bleef maar rechtop in bed staan en ons roepen, of daarna huilen. Ik had gehoopt dat een routine zoals we thuis hebben hem gewoon in slaap zou helpen, maar dat was die eerste nacht in ieder geval niet zo. Ik weet wel dat ik ’s ochtends wakker werd (gemaakt) en Boaz aankeek met een vrij wanhopige blik in de hoop dat hij zou zeggen dat het HEUS niet elke nacht zo zou blijven. Ik was wel even mijn vertrouwen in deze vakantie kwijt. Die foto hierboven was van die eerste ochtend trouwens… Je ziet hoe uitgerust iedereen was ;-).

In slaap vallen bleef wel een dingetje de rest van de vakantie. We moesten maar gewoon accepteren dat het anders ging dan thuis (om niet super gefrustreerd te raken). Soms was hij zo moe dat hij snel in slaap viel, maar meestal hoorde hij gewoon te veel buiten de tent om tot rust te komen. Meestal gingen wij direct na hem slapen omdat we zelf ook uitgeput waren. Gelukkig werd hij niet elke ochtend om freaking vijf uur wakker, dat werd daarna gewoon op zijn normale tijd (rond zeven uur) en dat is prima. Voordeel van een kind dat heul vroeg wakker wordt: je krijgt altijd de zonsopkomst mee.

Het slapen werd overigens pas écht een probleem toen het begon te regenen. De eerste twee weken hebben we heerlijk weer gehad en konden wij buiten voor de tent wachten tot Benjamin in slaap viel, maar met regen moesten we ín de tent zitten en dat was natuurlijk dolle pret voor ‘m. We hebben in Glencoe en op Skye (een eiland in Schotland) fikse stormen gehad en dat hielp ook niet heel erg… Maar goed, uiteindelijk viel hij altijd een keer in slaap (soms zelfs terwijl wij al sliepen).

Overdag een dutje doen in de tent was trouwens geen optie, dat ging echt niet. Veel te licht en hij hoorde alles. We probeerden gewoon rond slaaptijd een ritje te maken met de auto. Zodra hij in slaap viel parkeerden we bij een pub zodat we zelf een drankje op het terras konden doen terwijl hij sliep :-).

Campinglife Wat ons denk ik het meest is tegengevallen is hoe uitputtend het is om de hele dag met een kind op stap te zijn, ondanks dat we met z’n tweeën waren. Ik miste de rust die ik thuis had als Benjamin ’s middags twee of drie uur sliep. Je hebt geen seconde stilte, want ’s avonds gingen we vrijwel altijd meteen na hem slapen omdat we zelf kapot waren. Kamperen is super intensief en voor Benjamin was de camping één grote speeltuin zonder hek. Het is een avonturiertje, dus we waren hem voortdurend kwijt. Op de eerste camping waren we de enige gasten, maar op de laatste camping stond het stampensvol en lag er een autoweg én een beek (laag water, dat wel) naast de campingplaatsen dus als je dán je kind kwijt bent breekt het zweet je wel even uit. (Hij bleek bij een Deens echtpaar in de tent te zitten.)

Je bent simpelweg de hele dag bezig hem te vermaken. Ik vond het de eerste week echt wel heel erg wennen, maar toen we eenmaal een nieuw ritme onder de knie hadden was het veel relaxter. Het zware aan kamperen is dat je 24/7 bij elkaar bent en het mooie aan kamperen is dat je 24/7 bij elkaar bent. We hebben Benjamin in die drie weken zoveel beter leren kennen en we zagen hem met sprongen vooruit gaan in zijn ontwikkeling. Aan het eind van die drie weken sprak hij bijvoorbeeld al veel beter dan daarvoor. We merkten aan hem dat hij het super fijn vond om zoveel tijd met ons allebei door te brengen – niet alleen een papadag of een mamadag, maar drie weken lang onverdeelde aandacht. Ondanks dat het ons veel energie kostte hebben we er ongelofelijk van genoten, en tegen het einde van de vakantie ging het allemaal als vanzelf.

Er zijn momenten geweest dat we ultiem geluk ervoeren op de plek waar we waren, maar de momenten dat we ons de haren uit het hoofd trokken waren er ook. Vaak was het moeilijk met Ben omdat we zelf te veel wilden (zoals nog even in de hitte naar een groot landgoed terwijl hij moe was) of omdat we gewoon een misinschatting hadden gemaakt. Ik denk dat je tijdens zo’n reis heel weinig moet willen doen, en vooral de peuter het tempo moet laten bepalen. Daarmee stel je je eigen verwachtingen bij en loopt het minder snel mis. Af en toe planden we een dag waar we op de camping bleven en Benjamin een bak water gaven om in te spelen, en dat was dan het programma voor die dag.

Kun je roadtrippen met een peuter? Absoluut, mits je zelf al van kamperen en roadtrippen houdt natuurlijk. Ik denk dat het een unieke vorm is van tijd doorbrengen met je gezin, terug naar de basis. Ik wilde eigenlijk niet terug aan het einde van die drie weken, zo bijzonder was het. Je bent alleen op de wereld met z’n drietjes en dat is een onmisbare ervaring.

1 thought on “Met een peuter en een tent op roadtrip, kan dat?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: