Close

Mijn eerste zwangerschap en wat de groenteafdeling daarmee te maken heeft

Wie net zwanger is weet waar ik het over heb als ik zeg: het VIVA forum. Google op iets dat met zwanger zijn of kinderen te maken heeft en je krijgt het zonder blikken of blozen in je resultaten. Blijkbaar zijn forums nog niet dood, en dat terwijl het het zaad van de ondergang van elke onzekere moeder is. Eigenlijk mag je er niet op klikken, op die resultaten. Maar we doen het toch. En dan lees je over andermans zwangerschap en welke symptomen zij als eerste hadden en hoe dat op geen enkele manier overeenkomt met wat jij voelt en betekent dat dan iets want als iedereen het heeft en jij niet dan is jouw lichaam waarschijnlijk grandioos aan het falen zonder dat je het door hebt en iedereen zegt dat je nou eens rustig moet worden? Nou goed. De oplossing: andermans verhaal lezen op een website die niet het VIVA forum is. Here we go.

Mijn zwangerschap van Benjamin was niet heel erg leuk. Ik ben bijna de volle negen maanden ziek geweest, op het randje van problematisch. Ik viel eerst kilo’s af voor ik rond week 20 eindelijk een beetje begon aan te komen. (Ik heb het ruimschoots goed gemaakt toen ik weer kon eten, no worries. Een nette twintig kilo op de teller erbij.) Mijn ziek zijn is achteraf best grappig, mijn lijf besloot namelijk alleen nog maar kleurloos eten te verdragen. Patat, brood, puree. Dat soort zaken. Vooral wat zwaarder eten. Maar zéker geen groenten of fruit. Ik heb zeker tot week 24 geen boodschappen gedaan, de koelkast niet geopend, de vuilniszak niet verwisseld, en ik had geen bloemen of planten meer in huis. De geur of het aanzicht deed me kokhalzen. I know, het is compleet van de zotte. Toen ik dacht wel weer eens met Boaz boodschappen te kunnen doen heb ik ternauwernood kunnen voorkomen dat ik stond te kotsen op de groenteafdeling. De lucht van vis ging wel, maar basilicum jongen. NIET. TE. DOEN.

Gênant dingetje. Boaz werkte in die tijd nog onregelmatig dus ik moest ’s avonds vaak zelf iets te eten maken. Ik heb de buurvrouw toen een keer gevraagd om een pizza in de oven te zetten voor me. Die ik vervolgens koud liet worden want het kwam toch niet zo goed uit stomach wise. Wat een soap. Ik kan je nog veel meer gênante verhalen vertellen over zwanger + ziek zijn, maar zo lang kennen we elkaar nog niet dus ik bespaar het je.

Voor iemand die graag kookt en nog liever eet was het geen pretje. Op dat moment voelde het als een eeuwigheid, die negen maanden. Zo rond week 24 kreeg ik eindelijk weer zin in eten, alhoewel het koken met hindernissen was met een nog gevoelige maag voor alles met de kleur groen. Na een paar goede weken kwam het ziek zijn weer terug helaas. Daarbij wordt zwanger zijn uberhaupt zwaarder voor je lichaam, dus ik was allang blij dat mijn trouwseizoen als fotograaf er bijna op zat. Ik heb vervolgens een maand of vier verlof gehad vóór Benjamin geboren werd. Dat klinkt best relaxed, is het ook, iets te eigenlijk want ik heb me KAPOT verveeld. Man. Geen donder te doen. Het was rond de jaarwisseling dus het is guur en grijs buiten, iedereen werkt gewoon, en niemand wil een spelletje met je doen. En dan was tijdens een inbraak in ons huis eerder dat jaar ook nog eens mijn Friends-box gejat. (Wel goede smaak, chapeau beste dievenvrienden.) Tegenwoordig heb je Friends ook op Netflix maar die luxe hadden we vroeger niet. Ik voelde me miserabel zoals je leest en kon niet wachten tot het over was.

Dan de vraag: ben ik zo iemand die zwanger zijn fantastisch vindt? Ja en nee. Ik vind het geen enkel probleem om dikker te worden, sterker nog: ik voelde me best wel heel mooi. Behalve de laatste weken, toen blies ik op als een waterballon. Hashtag fat ankles. Ik heb er geen moeite mee dat mijn lichaam verandert of dat ik geen alcohol of sushi mag. Ik vind het juist prachtig hoe het vrouwenlichaam zo bedacht is dat we een kindje kunnen en mogen dragen. Ik vond het verbijsterend dat er écht een kindje in mijn buik groeide. Toen Benjamin geboren werd was ik stómverbaasd want er zat dus SERIEUS een baby in?! Al die tijd al?! Maar los daarvan is zwanger zijn niet een hobby of zo. Ik bedoel, ik word niet zwanger om het zwanger zijn maar om wat er volgt na negen maanden. Dus ik heb het er absoluut voor over, maar om nou te zeggen dat ik het heerlijk vind…

Als jij nu zwanger bent en je ook zo misselijk voelt: keep up hope. Het hoeft niet per se zo te blijven, maar het kan wel zijn dat het niet minder wordt. Zo reëel moeten we zijn. Maar hoe het ook zij, het duurt bij niemand langer dan negen maanden. Het moment dat de misselijkheid en brakheid stopt en je een kindje in je handen houdt is alle moeite waard. Ja, het lijkt een eeuwigheid te duren en de dagen kruipen voorbij maar achteraf gaat alles sneller dan op het moment zelf. Stay strong!

Voor mij duurde de keuze voor een tweede kindje ook best een tijdje, want de angst voor weer negen maanden belabberd voelen zat er wel flink in.Of dat ook zo was vertel ik je wel in een speciaal gewijde post over mijn tweede zwangerschap.

Foto’s door Hanke Arkenbout

1 thought on “Mijn eerste zwangerschap en wat de groenteafdeling daarmee te maken heeft

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: