Close

Ons surprise-ei: een derde

We zijn er nog, hoor. Het is een paar maanden geleden dat ik wat schreef op deze blog, maar er is dan ook veel gebeurd in de tussentijd. Ik ga er voor het gemak vanuit dat iedereen die dit leest mij ook volgt op Instagram, daarmee vermoed ik dus dat je al weet dat we een verrassingsbaby verwachten in augustus (what?!) en dat we inmiddels verhuisd zijn naar ons verbouwde seventies huis in de Utrechtse Heuvelrug. Hier even een update!

Ergens half december kwamen we er achter dat ik weer zwanger was. Een hele verrassing, want dat was niet per se het plan voor dit moment. We wilden wel graag een derde kindje, dus het is méér dan welkom en ook heel erg gewenst, maar dat was iets voor over een jaar of zo. Het klinkt behoorlijk ondankbaar om te zeggen dat je schrikt van een positieve test, terwijl je weet dat zoveel mensen met veel teleurstelling eindeloos negatieve testen in hun handen hebben. Ik vond het heel moeilijk dat ik niet meteen blij was – het is niet leuk om op die manier die ontdekking te doen. Ik moet er nog steeds heel erg aan wennen, en deze zwangerschap is mentaal gezien compleet anders dan nummer één en twee. Met name bij Benjamin telde ik de dagen letterlijk af en was elke week erbij op de teller een feest. Bij nummer drie vergis ik me voortdurend over hoe ver ik ben, en als ik dan op m’n app zie dat ik al 16 weken ben denk ik niet ‘yay!’ maar ‘neeeee’. Het gaat me allemaal te snel.

Ik ben nu ruim zestien weken zwanger en eind augustus uitgerekend. We dénken dat het een jongen is (we hebben altijd direct geweten wat ‘het’ was, en tot nu toe altijd gelijk gehad ;-)) en de naam is er ook al. Verder zijn we er door alle hectiek rond de verbouwing en verhuizing niet veel mee bezig. Nu ik begin te groeien is het moeilijk om te ‘negeren’, ook al willen we dat natuurlijk niet bewust, maar er is zoveel drukte om ons heen dat het toch een beetje op de achtergrond raakt. Dat is dubbel. We willen dat dit kindje net zo welkom is als de andere twee, en dat ís het ook, maar de andere kant is dat dit kindje op een moment komt waarop het gewoon heel hectisch is. Ik heb totaal geen rust in m’n kop. Toen ik net wist dat ik zwanger was heb ik eerst heel hard gehuild, en toen nog harder gehuild omdat ik mezelf stom en verkeerd vond reageren, en daarna een paar weken lang vooral down geweest. Ik kon mezelf niet dwingen net zo blij te zijn als bij de andere twee, maar ik voelde me schuldig. Dat is nog steeds niet helemaal gezakt. Ik wil er blij om zijn, maar het is meer een gegeven dat er een kindje komt dan blijdschap.

Daar komt natuurlijk nog bij dat ik last heb van extreme misselijkheid, voor de tweede keer. Bij Ben was ik nog zzp’er, toen kon ik doen en laten wat ik wilde en heb ik denk ik een maand of zes bijna niets gedaan. Nu ben ik in loondienst en zit ik sinds de kerst ziek thuis. Het is fijn dat die mogelijkheid er is en we nog steeds een inkomen behouden, maar ik voel heus wel de druk vanuit werk om snel terug te komen. Dat is momenteel geen optie, dus daar leg ik me maar bij neer. Ik heb extreem slechte weken en wat betere weken. Op het moment dat ik denk: hmmm, het gaat al een paar dagen wat beter, misschien kan ik weer wat meer, en dan BAM hang ik weer boven de wc. Veel dagen zijn overleven, sommige dagen gaan beter. De zondag en maandag zijn het beste, want dan heb ik kunnen rusten omdat Boaz thuis is. De donderdag en vrijdag zijn het ergst, dan is de accu compleet leeg na een paar dagen zorgen voor de kids. Al met al hou ik me kranig, hoor. Denk ik. Ik wil niet iemand zijn die klaagt (al heb ik tijdens de verbouwing véél geklaagd), maar het is een soort jeugdtrauma dat ik bang ben dat niemand merkt hoe slecht het gaat als je het niet vertelt. (Ik werd op m’n 16e ziek maar dat zag je niet aan me.)

Heel handig was dit natuurlijk niet met de verbouwing. We bivakkeerden op zolder en ik heb daar eigenlijk alleen maar het plafond gezien. Het was zelfs zo erg dat ik direct misselijk werd als ik boven kwam – de enige associatie met de zolder was een emmer naast m’n bed :-D. Het heeft zeker vertraging gegeven en het maakte het coördineren van de verbouwing lastiger, maar we hebben het min of meer gered. Als ik terugkijk naar foto’s en filmpjes van die weken (half januari tot half februari), dan krijg ik bijna kippenvel. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw benul hoe we/ik het gedaan hebben. Een week zonder CV, met -5 buiten. Geen keuken. Kokhalzend naar La Place voor wat eten. Elke dag dezelfde kleren omdat het te koud was om te verkleden en er nog geen wasmachine stond. Ja, het was best afzien en ik wil het zéker niet overdoen. Hoe de verbouwing verder is gegaan vertel ik een andere post, anders loopt het wat teveel door elkaar…

Hoe dan ook! Denk niet dat we deze zwangerschap zwaar vinden, of dat we het anders zouden willen. Ik ben er vanaf het begin van overtuigd geweest (rationeel, dat wel) dat alles op z’n plek valt op het moment dat de baby geboren wordt. Dan is het een volledig mensje waar we weer heel veel van gaan houden. En ik weet ook dat dit soort dingen zuur kunnen zijn om te lezen voor mensen die wachten op een kindje, op een zwangerschap. Weet dat Benjamin er ook niet zomaar was, dat ik problemen had met mijn cycli waarbij mijn lichaam niet functioneerde zoals het moest. Maar we geloven dat God ingreep en ik nu zo retevruchtbaar ben dat ik bij de tweede keer direct zwanger werd en nu zelfs zonder dat het de bedoeling was :-D. Life is wonderfully weird.

2 thoughts on “Ons surprise-ei: een derde

  1. Oef Judith wat pittig voor jou en jullie! Ik wens je veel sterkte en duim voor je dat de misselijkheid snel over is

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: