Close

Thuisblijven met je kinderen of carrière maken?

Toen ik van de middelbare school kwam had ik geen idee wat ik wilde doen of wat ik wilde worden. Ik had geen duidelijke passie voor een bepaald vak en wist dus ook echt niet welke studie goed zou zijn. Ondanks dat ik óók geen idee had of ik jong kinderen zou willen dacht ik dat ik uiteindelijk gewoon ‘thuismoeder’ zou zijn, net zoals mijn moeder dat is geweest. Ik hoefde niet per se carrière te maken, en vond het onzin dat andere vrouwen dat wel wilden ten koste van hun gezin – althans, dat beeld had ik op mijn achttiende. Dat liep even anders…

Toen ik eenmaal wist wat ik leuk vond begreep ik wél waarom moeders blijven werken. Als je plezier hebt in je werk wil je dat niet (meteen) opgeven, en het hoeft niet ten koste te gaan van je kinderen, zo veel wist ik ook wel tegen die tijd. Ik ging eigenlijk van het ene uiterste naar (bijna) het andere uiterste. Van niet werken en thuis blijven naar carrière maken en dat op een of andere manier combineren met een gezin.

Voordat ik Benjamin kreeg werkte ik helemaal zelfstandig en vrijwel alleen. Als fotograaf deed ik zo’n vijfendertig huwelijken per jaar, en vanaf 2013 kwam daar één (later twee) keer per jaar een trouwbeurs bij (Engaged voor wie het kent). Ondanks dat ik naar mijn huwelijken altijd een assistent meenam werkte ik thuis alleen. Ik was zo vrij als een vogeltje. Ik kon helemaal zelf mijn dagen inplannen (op de huwelijken na uiteraard) en omdat Boaz onregelmatige roosters had in de hulpverlening waren er elke week wel een paar dagen of ochtenden die we samen hadden.

Ik had dus helemaal niet het idee dat ik veel werkte, ondanks dat ik bij elkaar wel gewoon meer dan een dikke fulltime baan had. Ik had drukke tijden in de zomer en de herfst, met bijna een dubbele baan, en rustige tijden in de winter met soms weken ‘vakantie’. (We gingen daarom vaak in januari/februari op reis.)

Toen ik zwanger was had ik net besloten om de fotografie even te stoppen en fulltime voor Engaged te gaan werken, en daar kwam een kantoor in de stad en een team van een aantal mensen + stagiairs bij kijken. Ineens kon ik niet meer tot elf uur in mijn pyjama werken en daarna een keer douchen, want een heel team rekende op mij. Ik vond het te gek om eindelijk met mensen te gaan samenwerken, dus het kostte me weinig moeite, maar ik had nog iemand om rekening mee te houden – Benjamin. Die kleine baby maakte de boel een stukje ingewikkelder…

Benjamin was twaalf weken oud toen ik weer ging werken (of beter gezegd, toen ik officieel weer ging werken). We besloten dat Boaz één dag per week officieel papadag zou hebben, en de andere twee dagen ging Benjamin naar een gastouder. Ik vond het idee van een mini baby op een kinderdagverblijf niet zo fijn. Ik weet niet of het terecht is, maar ik vond het prettiger om hem naar een huiskamer situatie te brengen dan naar een centrum.

In Benji’s eerste jaar werkte Boaz nog steeds onregelmatig. Daardoor kwam het vaak voor dat ik Benjamin moest brengen én halen van de oppas om daarna zelf nog snel te koken, en Benjamin te voeden, wassen en op de bed te leggen, want Boaz kwam pas tegen middernacht thuis. Na een dag werken vond ik dat best wel pittig, ik had het idee heel veel alleen te moeten doen (niet dat dat zijn schuld was, hoor). Na een jaar wisselde hij van functie en kreeg hij gelukkig een regelmatig rooster, all good. 

In de tweeënhalf jaar dat ik werkte en Benjamin naar de gastouder ging heb ik altijd een gemengd gevoel gehad over werken + moederen. Ik voelde me niet per se schuldig naar Benjamin toe, en ik heb totaal geen moeite met hem naar de oppas brengen (hij ook niet trouwens, hij ziet me niet meer zodra de deur open gaat), maar ik merkte wel dat ik door mijn werk vaak afgeleid was als ik thuis was met hem. Dat ligt puur aan het feit dat ik een eigen zaak had, daar stopt het werk nooit en we zaten in een periode waarin we elk vrij uurtje moesten werken. Ik denk dat ik regelmatig de grenzen heb opgezocht van wat goed is voor Benjamin. Laten we zeggen dat hij meer tv heeft gekeken dan ik van plan was…

Je zou die periode kunnen samenvatten als druk maar redelijk stabiel. Ik vond mijn werk leuk maar stressvol, en nam die stress soms mee naar huis, maar ik kon het redelijk goed combineren. Ik kon me niet voorstellen zeven dagen per week ‘thuis te zitten’ met Benjamin, dus werken was voor mij ook een must om me nog een beetje mezelf te voelen.

Nu ben ik al een half jaar thuis met Benjamin (en Reeva sinds vier maanden) en daar keek ik tegenop. Zoals ik zei kon ik me niet voorstellen dat ik het aan zou kunnen om continu thuis te zijn (zoals ik ooit dacht te gaan doen) maar het valt me best mee. Ik heb nu beide kanten meegemaakt – een werkende moeder en een thuisblijfmoeder – en ik vind het eigenlijk beiden heel fijn. Het voordeel van thuisblijven is rust, reinheid en regelmaat. Je hebt over alles zelf de controle en niemand anders bepaalt het ritme of de regels voor je kinderen. Ik zie aan Benjamin dat het heel goed voor hem is dat ik er altijd ben, op de peuterspeelzaal na, want de structuur is duidelijk voor hem. Er is geen wisseling van de wacht, zeg maar.

Ik heb veel meer aandacht voor mijn kinderen dan ik had toen ik werkte. Ik zie alles en kan altijd ingrijpen of bijsturen. Ik weet precies in welke fase hij zit en kan dus veel beter daarop inspelen. Benjamin is bijna nooit meer driftig of geïrriteerd naar mij toe. Hiervoor was dat regelmatiger, naar mijn idee omdat hij me soms gewoon miste en aandacht vroeg op een negatieve manier.

Daarbij zijn die eerste maanden met een nieuwe baby natuurlijk ongelofelijk leuk, mooi en belangrijk. Ik vind het heerlijk om bijna niets op het programma te hebben en gewoon tijd door te brengen met Reeva en Benjamin. Ik heb totaal geen moeite om mijn dag te vullen. (Netflix helpt daarbij.) Heel eerlijk? Ik zou het in deze fase geen probleem vinden om niet te werken. Als we in Nederland een jaar verlof zouden hebben zou ik dat alleen maar toejuichen. Ik zou niet voor altijd thuis willen blijven, maar ik zie er nu wel echt de meerwaarde van.

Het klinkt misschien niet erg feministisch (en dat ben ik toch al niet) maar het is echt niet zo gek dat er altijd een vaste rolverdeling is geweest tussen vader en moeder waarbij vader werkt en moeder zorgt. Even los van het gegeven dat je tegenwoordig vaak twee inkomens nodig hebt en thuisblijven dus geen optie is, zie ik nu heel goed waarom het zo goed is voor kinderen als er rust is in huis. Een moeder die met thee op je wacht wanneer je uit school komt, een moeder die zonder regelproblemen voor je zorgt wanneer je ziek wordt. Ik ben er mee opgegroeid en het gaf ons als gezin heel veel stabiliteit, ook omdat mijn vader zelf net als ik ondernemer was. Als kinderen wisten we waar we op konden rekenen en hadden daar baat bij.

Nu ik weer wil gaan werken vind ik het ook best lastig om deze fase op te geven. Enerzijds heb ik soms weinig energie omdat thuis zijn ook een vorm van luiheid met zich mee brengt (in mijn geval…) en die energie krijg ik wél van werken, maar aan de andere kant vind ik het best een ding om Reeva over te dragen aan iemand anders. Ze slaapt overdag super goed en dat wil ik graag zo houden, maar gaat iemand anders mijn manier wel goed toepassen? Gaat ze zich net zo ontspannen voelen bij een vreemde? Ik ben echt niet moeilijk met afscheid nemen, maar met dit kleine meisje vind ik het wat ingewikkelder dan bij Benjamin destijds. Nu is alles van mij, en dat is straks over.

I’m sure it will be fine. Het zal vast gewoon een kwestie van wennen zijn en dan komt het allemaal goed, maar ik zou best willen dat Neerlands werkgevers ons als moeders iets meer ruimte zouden geven om in alle rust de generatie van morgen op te voeden. Hebben zij ook weer baat bij!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: