Close

Tietverdriet: eerlijk over borstvoeding en hyperlactatie

OK. Controversieel onderwerp: borstvoeding. Elke mama heeft er een mening over en veel oma’s, tantes, zussen en vriendinnen ook. Helaas draagt iedereen ook maar al te graag hun steentje bij aan de discussie waardoor het een tandje overgevoelig wordt – dus dat ga ik niet (perse) doen. Ik schrijf alleen maar op wat ik zelf heb ervaren als feeder. Ik zeg niet hoe jij het moet doen of wat er wel of niet goed aan is en ik ga geen pro’s en con’s opnoemen van borstvoeding en flesvoeding. I did both. 

Mijn melkproductie begon al voor ik bevallen was (ja, echt, dat gebeurt). Best bizar. Toen Benjamin uiteindelijk werd geboren dronk hij niet meteen zo goed als we hoopten. Hij was lui en viel altijd meteen in slaap om een half uur later weer te willen drinken. Niet echt de bedoeling.

Vrouwen vinden het soms best lastig dat hun lichaam volledig in dienst komt te staan van een baby’tje, aangezien het vóór ze moeder werden nog helemaal van hun was. Ik vond dat ook. De eerste weken met Benjamin herinner ik me als de ‘melkkoetijd’. Ik had het idee alleen maar goed te zijn voor mijn melk productie, en daarmee voelde ik me niet meer zo ‘mezelf’.

Volgens de kraamzorgster produceerde ik niet genoeg dus moest ik op dag drie na de bevalling gaan kolven om dat op gang te krijgen. Vervolgens KREEG ik me toch een vreselijke stuwing – niet normaal. Achteraf denk ik dat ik nooit had moeten kolven. Een baby kan echt wel een tijdje op z’n reserves leven tot je genoeg melk produceert, we hoeven niet altijd meteen in te grijpen.

Maar goed, eerste keer, hè, dan doe je wat je gezegd wordt.

 

Mijn voornemen was om minimaal zes maanden borstvoeding te geven. Ik had me niet per se ingelezen of iets dergelijks, ook geen cursus gevolgd of boeken gelezen – voor mijn gevoel was dit gewoon de logische en natuurlijke keuze. Ik bedoel, vrouwen geven al eeuwen lang hun baby te drinken. Dat is hoe we gemaakt zijn, net zo goed als dat we als vrouw zo gebouwd zijn dat we in theorie een kind kunnen dragen en baren.

Ik had alleen een probleem (en dat zien veel mensen niet echt als een probleem): ik had veel te veel. Er was genoeg te halen voor de hele buurt, heck, voor heel Rotterdam. Hyperlactatie heet dat, overproductie. (I dare you to click the link, je zult niet meer kunnen slapen vannacht. Die lekkende vrouw ben ik overigens niet en zo zag ik er ook niet uit.)

Als Benjamin ’s nachts langer dan vier uur achter elkaar sliep ontplofte ik al. Als het écht lang duurde dan lag ik wakker van de pijn. Liggend op mijn rug voelde ik twee loodzware bakstenen op mijn longen duwen. Volgens mij heeft elke vrouw in de kraamweek van die vreselijk pijnlijke stuwing – ik had dat soms elke dag/nacht.

Door die heftige stuwing kon Benjamin niet goed drinken. Hij verslikte zich altijd in de harde straal melk, en hoestte zich dan een ongeluk. Als dat gebeurde in het bijzijn van anderen dacht iedereen dat m’n kind doodging, maar voor mij was het dagelijkse kost. Meestal liet ik eerst de boel een beetje leeglopen in een bakje zodat de ergste druk er af was. Ik moest altijd voeden met doeken onder m’n bh en dan nog werd alles nat. (Yup, this is getting personal.) ’s Nachts sliep ik met twee handdoeken in mijn hemd en de zoogkompressen gingen er zo hard doorheen dat ik me schuldig voelde over de belasting die dat gaf voor het milieu. Tien keer meer kompressen dan luiers zeg maar.

Altijd als iemand vroeg of het goed ging met de borstvoeding zei ik ‘ja hoor, meer dan goed, ik heb genoeg voor de hele straat’ en dan hoorde ik ‘zie het maar als zegen!’. Natuurlijk is het super fijn als je ‘genoeg’ hebt, maar ik vond dit geen zegen. Die overproductie maakte dat ik in het begin elke dag tegen Boaz zei dat ik ging stoppen. Dat ik dit geen zes maanden kon doen. Ik had zo veel pijn en het was zo’n gedoe met spuugdoeken en verslikken dat ik het niet leuk vond.

Maar ik hield vol. Ik weet niet hoe, maar ik hield vol.

Het werd steeds een klein beetje beter. Hoe minder Benjamin nodig had, hoe beter ik het kon volhouden. Op de dagen dat ik werkte (drie dagen in de week) kreeg hij twee keer op een dag flesvoeding, ik kolfde niet. Ik was bang dat het daarmee nóg erger zou worden. Met zes maanden kwam de tijd dat hij vast voedsel ging eten en vanaf dat moment ging ik fluitend verder met voeden. Ik had nog steeds te veel, maar de stuwing ’s nachts was ein-de-lijk voorbij en hij verslikte zich bijna niet meer. Opeens was het allemaal makkelijk en scheen de zon altijd en was er vrede op aarde!

Ik ben heel erg blij dat ik niet op gaf maar ik begrijp wel beter waarom vrouwen het soms gewoon niet kunnen. Ik ben niet zo’n borstvoedingsmaffia type dat vindt dat elke moeder verplicht haar boob moet aanbieden aan het betreffende kind, maar wat ik zeg, het is wel de natuurlijke keuze.

Mijn advies is: probeer het vier weken vol te houden, tenzij de dokter anders adviseert, tot het een beetje is gestabiliseerd.

 

Je moet door die tijd van hormonen en eerste pijnen en stuwing heen, en je kindje moet goed leren drinken. Als je kiest om te stoppen terwijl je gek wordt van tepelkloven en bakstenen in plaats van borsten weet je niet hoe het is als dat allemaal voorbij is. Misschien is alles anders als je een week verder bent. Probeer je niet druk te maken over de vraag of je baby wel genoeg krijgt – mijn idee is altijd geweest dat je vanzelf merkt of het genoeg is. Een tevreden baby die groeit in gewicht drinkt genoeg.

Oh, en de persoon die ‘borstvoeden hoort geen pijn te doen’ heeft bedacht moet een mep in d’r gezicht krijgen, want dat is dus echt hartstikke onzin.

 

Het doet reteveel pijn, die eerste weken, zeker bij je eerste. Want hallo, wanneer hebben je tepels eerder zoveel marteling moeten doorstaan? NATUURLIJK moeten ze daar aan wennen, en dat doet pijn. Maar het gaat voorbij. Het is als spierpijn van het sporten. Na een tijdje heb je de boel zo getraind dat je spieren ontwikkeld zijn en je geen pijn meer hebt na elke training. (Heb ik me laten vertellen. Ik heb geen flauw benul.) Als je dat punt hebt bereikt is borstvoeden niet meer dan een baby die de boel vacuüm trekt en dat voelt grappig en kietelt soms maar doet geen pijn meer. Tenzij ze een ander stukje huid pakken en dan tier je tegen de dichtstbijzijnde persoon omdat je baby te lief en te onschuldig is om boos op te worden. Of tanden krijgen. HA, heel ander verhaal.

Een paar snelle tips die ik heb onthouden van mijn stuwingsfase:
  • Het beste advies als je overproductie hebt: blokvoeden. Geef nooit twee borsten per voeding, maar wissel af. Als je elke twee uur voedt doe je om 12.00 de linker en om 14.00 de rechter en om 16.00 weer de linker. Alles wat binnen de twee uur valt doe je aan dezelfde borst. Als de babe om 15.00 wil drinken doe je dus nog steeds de rechter. Met deze methode zou je al snel verlichting moeten voelen (if only I had known this toen ik met Benjamin worstelde, met Reeva is het hierdoor direct gestabiliseerd). Als het nog steeds te veel is kun je zelfs één borst per vier uur doen, maar wel oppassen dat het niet te lange tussenpozen worden.
  • Veel vrouwen drinken borstvoedingsthee, maar ik nam saliethee. Dat zou de productie moeten remmen. Ik heb het met Reeva drie dagen gedronken en toen kapte ik ermee want salie is VIES. Ik vond het wel best na die paar dagen.
  • Als je ’s nachts last hebt van de zwaartekracht, ga dan op je zij liggen met je volle borst op een (voedings)kussen (je plant het kussen tussen je borsten in zeg maar, met de legere borst onder). Dat verlicht enorm! Probeer het alsjeblieft, het heeft me het geloof in het leven terug gegeven tijdens de kraamweek.
  • Laat voor je gaat voeden de eerste melk even lopen tot het niet meer vanzelf spuit (I know, tasty). Weersta de verleiding om altijd de druk er af te halen, want je borsten maken het ook weer vrolijk aan en dan begin je weer opnieuw.
  • Ik heb nooit koolbladeren geprobeerd, of eigenlijk wel een keer maar het hielp niet en ik voelde me een malloot. Ik heb wel veel hete douches en baden genomen en masseerde dan de ergste knooppunten weg.

Moraal van het verhaal: keep your eye on the prize en houd het vier weken vol, want er is niets fijner dan ’s nachts niet naar beneden te hoeven om de waterkoker aan te zetten en een fles te maken en te wachten tot het weer een beetje is afgekoeld zodat de vellen niet aan het tandvlees van je baby hangen en dan half slapend een fles te geven. Echt waar.

 

Tietverdriet: eerlijk over borstvoeding // Benjiandbirdie.com

5 thoughts on “Tietverdriet: eerlijk over borstvoeding en hyperlactatie

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: