Close

Twee fulltime werkende ouders

Elke avond zit ik met Reeva in de feauteuil op haar slaapkamer en elke keer denk ik: ik wil schrijven over hoe het gaat met ons, over het fulltime werken, over de kids, over alle veranderingen. En elke keer loop ik de trap af naar beneden en vergeet ik het weer. Tot de volgende avond in diezelfde stoel. It’s a never ending cycle. Maar nu begin ik er echt aan! 

Ik ben nu ruim twee maanden fulltime aan het werk als eindredacteur en online projectleider bij Bruidmedia BV voor Bruid & Bruidegom Magazine Nederland, België en af en toe ook Duitsland. Da’s een mond vol, ja. Maar dan weet je meteen hoe het zit :-). Ik werk 32 uur, waarvan 8 uur vanuit huis op vrijdag (ik reken dat als fulltime). De job is in Amersfoort, dus ik reis drie keer per week per trein of auto heen en weer vanuit Rotterdam. Dat ik een dag thuis werk maakt dat het heel goed te doen is, maar ik zie stiekem wel een beetje op tegen de winter en donkere uurtjes…

We hebben intussen best een lekker ritme gevonden. De transitie van altijd thuis naar vier dagen werken is best een pittige. Ik was er veel benauwder voor dan ik had verwacht. Toen ik fulltime thuis was had ik elke dag wel een moment waarop ik wenste dat ik kon werken. Voortdurend thuis zijn was verre van goed voor me, ik voelde me vaak geleefd, maar toen ik eenmaal ging werken was ik weer bang dat ik gemist zou worden. De dagen voor m’n startdatum heb ik behoorlijk wat tranen gelaten. Het blijft een ding als je een fase achter je laat en deze keer viel het me wat zwaarder dan ik van mezelf gewend ben.

The good news: alle drama was de derde werkdag voorbij. De eerste twee dagen belde ik nog naar de kinderopvang om te vragen hoe het ging, maar Reeva deed het direct zo goed en iedereen was meteen zo dol op haar, dat ik me geen seconde zorgen heb gemaakt. Ze sliep daar zelfs beter dan thuis ;-). Dat maakte het heel makkelijk om aan de nieuwe situatie te wennen. Het fijne van die vrijdag thuis werken is ook dat Boaz en ik de kids op vrijdag samen brengen en halen, het loopje naar huis in de middag is een gezellig moment waarmee we het weekend inluiden.

Nu gaat het gewoon goed: we weten hoe we de week aanpakken en wie wat doet en dat helpt. Op vrijdagavond doe ik de weekboodschappen, zodat we het weekend niets praktisch hoeven te doen, en ik maak een menu voor de week met maaltijden die Boaz goed en snel kan koken op de dagen dat ik in Amersfoort werk. Op maandag heeft hij zijn thuisdag en op woensdag ben ik er, dus op maandag, dinsdag en donderdag kookt Boaz en schuif ik om zes uur aan. I-de-aal. De rest van de week kook ik.

Het is wel gebleken dat ik echt uiterlijk zes uur thuis ‘moet’ zijn. Als ik later ben, om half zeven, kom ik binnen in onrust. Reeva is een veelvraat en heeft om vijf uur honger, dus Boaz moet haar altijd eerst eten geven zodra hij thuis komt met ze. Dan is ze een uurtje relatief rustig, maar rond 18.15 begint ze te miepen omdat ze moe is. Als ik om half zeven thuis zou komen, kan ik eigenlijk direct doorlopen naar boven omdat ze moet voeden en slapen, en dat is niet zo gezellig natuurlijk. Om zes uur thuiskomen is perfect. We eten in twintig minuten, kletsen met Benjamin, en daarna ga ik met Reeva naar boven en brengt Boaz die andere kiddo naar bed. En dan is vanaf een uur of zeven, half acht de avond voor onszelf!

Ik sta om 6.00 uur op, ga om 7.00 uur de deur uit, en ben om 18.00 uur terug. Het zijn lange dagen, maar ik trek het goed. Alleen dat zitten de hele dag, dat is echt een ramp voor m’n lijf. Maar dat is een ander issue. Maar we zijn blij met hoe het nu gaat. Ik was bang dat ik aan de kids zou merken dat ik er te weinig ben, maar tot nu toe gaat het heel goed. Benjamin ontwikkelt zich als een razende, deelt zijn gedachten met ons en praat als Einstein. Ok, niet Einstein maar we zijn gekleurd in onze mening en vinden hem geniaal. Reeva is gaan zitten, kruipen, klappen en zwaaien en is, op haar miepuurtje rond zessen na, de vrolijkste baby die er is. We zitten in een heel gelukkige periode in ons leven.

En hoe ik dat werken vind na zo’n periode thuis? Ik vind het dubbel. Dat thuis zijn vond ik ook fijn en soms mis ik het, maar ik denk meer uit een soort luiheid dan vanuit een pedagogische reden. Ik vond het natuurlijk gewoon lekker om niet zo vroeg in de trein te zitten ’s ochtends, alhoewel ik niet veel korter slaap dan normaal. Maar ik merk wel dat een dag thuis met de kids me vermoeider maakt dan een dag werken op kantoor. Daarnaast is dat uurtje in de trein ook goed voor me. Ik luister een podcast of lees een boek, dus ik gok dat m’n niveau qua intellectualiteit als een malle omhoog schiet. Ik ben onderhand minstens zo geniaal als die Einstein-zoon van me. Hm. Nee. Maar het is goed voor me, denk ik, een beetje commitment aan een job.

Een nieuwe baan zorgt ook wel voor reuring. Voor wie mij nog niet zo lang kent even in het kort: tot vorig jaar augustus was ik fulltime ondernemer met een zakenpartner, maar die samenwerking klapte. Het is niet belangrijk waarom en wiens schuld dat was, maar dit jaar is bijzonder moeilijk geweest, en misschien is dat nog wel zacht uitgedrukt. Ik ben met mijn hart en hoofd door een donker jaar gegaan, en tegelijkertijd gelukkig geweest in andere dingen. Dat kan heel goed naast elkaar bestaan. Dat ik nu ergens anders werk brengt natuurlijk veel pijnlijke herinneringen naar boven, zeker omdat het nog steeds raakvlakken heeft met waar ik juist mee ben gestopt. Het is niet altijd leuk om geconfronteerd te worden met wat je hebt achtergelaten, maar ik merk wel dat het me juist naar een nieuwe plek van herstel brengt.

Ik ben met mijn hart en hoofd door een donker jaar gegaan, en tegelijkertijd gelukkig geweest in andere dingen. Dat kan heel goed naast elkaar bestaan.

Ik ga hier trouwens ook niet álles vertellen – m’n collega’s en misschien zelfs werkgever lezen wellicht ook mee. Dat wil niet zeggen dat bovenstaande niet waar is, of dat het slecht gaat, maar ik kan natuurlijk niet zo eerlijk zijn als tegenover een vriendin :-). Elke job heeft z’n mindere kanten, laten we niet doen alsof dat niet zo is. Maar het bevalt me goed en ik begin m’n plekje te krijgen binnen het team.

In conclusie: het gaat goed. We zitten in een mooi seizoen in ons leven! We genieten intens van onze weekenden samen en onze kinderen zijn het grootste geschenk dat we ons kunnen wensen. I don’t even care how cliché that is. We zijn deze week een paar dagen kamperen, in Ermelo of all places (ik zou ik niet zijn als ik al wel een grote reis heb uitgestippeld voor volgende zomer), maar het gaat vast fantastisch worden. Natuur, campingservies en twee kinderen die voor het eerst naast elkaar gaan slapen. Ik zie geen problemen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: