Close

Wat niemand je vertelt over de kraamweek maar wat je wel moet weten

Wat veel reacties kwamen er op mijn eerste post over de kraam en postpartum periode! Toen ik aan Boaz vroeg of hij het had gelezen kreeg ik een half ontkennend antwoord en een gemurmel van ‘hm, tja, eh, heel lang, en zo’. Zwangere vrouwen (en moeders) lezen nu eenmaal heel graag heel veel over andere zwangere vrouwen. We zijn (denk ik) op zoek naar herkenning, naar geruststelling. Toen ik zwanger was, zeker bij de eerste keer, las ik heel graag andermans bevallingsverhalen want dat gaf een soort kader voor wat mij stond te wachten. Het probleem was achteraf gezien dat ik alleen maar las over de bevalling. Niemand vertelde me over de postpartum week. Had ik best even willen weten. Daarom schrijf ik ‘m nu zelf, maar niet om je te laten schrikken. Of misschien wel een beetje, want dan kan het alleen maar meevallen! 

Tijdens mijn zwangerschap van Benjamin ging het in mijn hoofd zo: negen maanden zwanger zijn, dan keihard afzien tijdens de bevalling, en dan heb ik een baby! Met schattige kleertjes! En daar maak ik dan heel veel foto’s van! En die is dan van de rest van ons leven van ons! Ze zeggen dat ik jarenlang niet meer ga slapen! Aah!

Niet gek eigenlijk want samen met je verloskundige ben je bezig met het halen van die eindstreep, maar niet met de tijd daarna. Ik had geen vriendinnen met kinderen en ik heb alleen maar broers, dus niemand die dichtbij genoeg staat om te vertellen hoe ze het echt hebben ervaren.

Dus hier, speciaal voor wie in hetzelfde schuitje zit, het verhaal over mijn eerste postpartum fase na de geboorte van Benjamin. (Hier kun je trouwens lezen hoe de zwangerschap van Benjamin verliep, het bevallingsverhaal komt nog.)

Mijn bevalling was best wel heel erg heftig. Kort gezegd: ik wilde thuis bevallen, was daar ook druk mee bezig, tot ik met 8 centimeter en zware weeën naar het ziekenhuis moest omdat het niet meer vorderde. Daar is Benjamin met een knip en vacuümpomp gehaald. Al met al duurde het zo’n 18 uur.

Ik vond de tien dagen na zijn geboorte echt heel erg zwaar. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik mezelf vooral huilend herinner. Ik vond het krijgen van een kindje super intens, alsof ik gewoon maar niet kon bolwerken dat hij echt van mij was en voor altijd zou blijven, die verantwoordelijkheid voelde immens. Daarnaast moest ik de bevalling ook verwerken en ik denk dat ik nu pas de impact daarvan zie. Voor deze post zocht ik een geschikte foto en het greep me meteen weer naar de keel. Ik weet direct weer hoe ongelofelijk verdrietig en moedeloos ik me heb gevoeld, en ik vind het eigenlijk heel moeilijk om foto’s van mezelf te zien tijdens de bevalling.

Dan waren er de fysieke ongemakken. Doordat ik anderhalf uur als een bezetene geperst heb was de impact op mijn lichaam enorm. Ik heb veel last gehad van naweeën en spierpijn en mijn rug was redelijk kapot. En dan die hechtingen hè, waar ik het al over had. Met een knip heb je dus een serieuze jaap die gehecht moet worden (ik heb de gynaecoloog uitgescholden voor rotte vis omdat ik vond dat ze niet genoeg had verdoofd) en die begonnen me zo rond dag drie toch een partij PIJN te doen, niet normaal. Ik had daar zo veel last van dat ik gek werd. Kon er niet van slapen, lopen of plassen. Uiteindelijk zijn ze weggeknipt, maar dat was pas na acht of negen dagen.

Ik weet nog dat we thuis kwamen uit het ziekenhuis en de kraamverzorgster ons instrueerde dat ik Benjamin om de twee uur moest voeden. We zijn zonder grappen de hele nacht bezig geweest hem wakker te krijgen want oh mijn hemel anders dronk hij niet en het moest elke twee uur en dit kan niet goed zijn, toch?! Was hij eindelijk wakker, ging ‘ie de hele tijd huilen. Niet te doen. We hebben met rode ogen naar de klok gestaard tot het eindelijk zeven uur was en mevrouw voor de deur stond om ons te verlossen uit onze pijn – vertelde ze doodleuk dat we hem natúúrlijk gewoon hadden mogen laten slapen.

Ik had niet eens de kracht om te reageren.

Mijn borstvoeding kwam ook niet echt op gang, Benjamin was een luie drinker. Elke keer viel hij na drie slokjes in slaap en dan komt je baby dus zo’n beetje elk half uur. Ik voelde me een melkkoe en ik was er heilig van overtuigd dat dat voor altijd zo zou blijven. Hormonen en pijn zorgen niet echt voor een genuanceerd wereldbeeld. Ik vond het een vreselijk idee om alleen maar te bestaan om een baby te voeden. Dat klinkt niet heel moederlijk en het verbaasde mij ook, en daardoor voelde ik me alleen maar nóg erger.

Dan het laatste probleem: ik was niet verliefd op Benjamin. Ik voelde na zijn geboorte niet een instant verliefdheid en al helemaal geen roze wolk. Ik zeg niet dat ik niets voelde, want het is je eigen kind en je kunt ook vanuit ratio lief hebben, maar ik voelde geen vlinders en daar maakte ik me heel erg zorgen over. Ik hoorde alleen maar verhalen van moeders met cliché’s als ‘the moment I laid eyes on you I was in love’ en ik dacht alleen maar: HOE DAN? Het eerste wat ik dacht toen ik Benjamin zag was ‘je bent helemaal geen mooie baby!’. (Welke baby die net uit een vagina is geperst is nou echt knap, kom op zeg…)

Ik wilde me zo graag verliefd voelen. Ik heb nog gedacht dat ik misschien een postnatale depressie zou krijgen, zo verdrietig en liefdeloos was ik. Maar gelukkig kwam het allemaal goed toen ik me fysiek weer beter begon te voelen en de borstvoeding ook beter ging. Vanaf dag tien ging het hard met de verliefdheid en die groeit nog elke dag. Had ik dat maar tegen mezelf kunnen zeggen in die eerste week, dan had ik me misschien niet zo ontzettend schuldig gevoeld… Het is uiteindelijk meer dan goed gekomen, want ik hou meer van Benjamin, en van Reeva, dan ik ooit voor mogelijk had gehouden en na de kraamtijd ging het heel erg goed met Benji. We hebben volop genoten van mijn verlof.

Voor iedereen die dit herkent: de vlinders voor je kindje komen echt (en als dat niet zo is of wanneer je daarover twijfelt, praat er dan over met de mensen die van je houden).

Als je dit zo leest schrik je misschien best wel, heck, ik schrik er zelf ook weer een beetje van. Bedenk je dat het lang niet altijd zo erg is, het was bij mij een combinatie van veel factoren. Als je bevalling beter gaat of als je babe goed drinkt heb je al veel winst behaald. Er waren ook echt mooie momenten en het scherpe randje gaat er met verloop van tijd ook af, maar het blijft wel dat het me overviel. Ik had rekening gehouden met een zware bevalling maar ik dacht ook dat dat de grootste hindernis zou zijn.

Met deze ervaring op zak heb ik goed nagedacht over wat ik beter wilde doen bij de tweede keer, en daar is deze post dus uit voortgekomen. Blijft wel dat het de eerste keer is en dan weet je simpelweg minder. Je volgt gewoon de adviezen op van iemand die meer weet dan jij. Daarom moeten we het denk ik hebben van de ervaringen van anderen en hopen dat we daarvan leren. Mijn tweede kraamweek is mede door mijn eerste heel anders geweest. Ik hoop dus dat mijn slechte ervaring jou helpt om je beter voor te bereiden, want ik wens je heel erg toe dat je een pijnlijke maar mooie kraamweek kunt hebben. Aan pijn ontkom je namelijk niet, maar in pijn zit ook schoonheid :-).

Binnenkort vertel ik over de kraamweek met Reeva, want die is een stuk opbeurender, thank goodness. Stel me gerust vragen als je die hebt, of vertel me over jouw ervaring met je kraamweek! Sharing is good.

 

Wat niemand mij vertelde over de kraamweek // Benjiandbirdie.com

1 thought on “Wat niemand je vertelt over de kraamweek maar wat je wel moet weten

  1. Mentaal gezien vond ik de bevalling bij Lewis een enorme klap. Fysiek, ach… daar kwam / kom je meestal wel weer bovenop. Maar de rollercoaster van een bevalling? Man man man. En dan die kraamweek. Alles overviel me. Ik kon mezelf niet terug vinden. En die eerste maanden? Jeetje. Ik was niet depressief maar ook niet ineens die stralende moeder. Naar buiten gaan vond ik al een hele overwinning. Ik weigerde veel aangeboden hulp, omdat ik vond dat ik dit zelf moest doen en kunnen. Misschien toen niet erg handig maar achteraf heeft het me gek genoeg ook geholpen om een band op te bouwen met Lewis en in alle goedbedoelde adviezen en verwachtingen een eigen draai te vinden. Na een maand of 4 was dat er wel. Je komt jezelf enorm tegen. Maar wees er niet bang voor. Het hoort erbij, ergens. Laat je niet leiden door alle stralende VIVA mama’s en probeer je te omringen met vriendinnen die je niet veroordelen om je slonzige look, of zo. Of die je zomaar een maaltijd komen brengen in de kraamweek. Die zijn goud waard.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: