Close

We gaan verhuizen!

BIG NEWS!! We hebben een huis gekocht. Even bigger news: dat huis staat niet in Rotterdam. SHOCKING, we know. Voor iemand die zo zielsveel van Rotterdam houdt, is het een hele stap om te besluiten die stad te verlaten. Maar het werd tijd. Ik leg verderop uit over het hoe en waarom van deze keuze, maar we laten je eerst eens even zien hoe ons nieuwe huis er uit ziet…

Ons nieuwe huis is een typische jaren ’70 woning. De huidige bewoners hebben er vanaf dag één gewoond, dus vanaf 1973 (ze zijn nu ruim over de tachtig en nog steeds hartstikke fit!). De bewoners worden trouwens ook onze achterburen, want ze hebben een benedenappartement aan het einde van het halletje achter het huis gekocht! We hebben vorige week een kopje koffie met ze gedronken en eens gevraagd of ze het moeilijk vinden om na 45 jaar hun huisje achter te laten, maar ze lijken best wel zin te hebben in een nieuw hoofdstuk. Ik quote opa: ‘Als ik m’n vrouw zat wordt op zo weinig oppervlak, stap ik gewoon op de fiets.’ Klinkt als een sterk huwelijk.

Toen we dit huis voor het eerst op Funda zagen werd onze aandacht direct getrokken naar de diepe achtertuin, want: een moestuin! Opa heeft al een moestuin! We hadden een paar harde eisen op ons wensenlijstje: een zo groot mogelijke tuin op het zuiden of zuidwesten, een keuken aan de tuinkant, en het liefst een verouderd interieur. Ik wilde niet betalen voor een keuken die te nieuw of goed is om eruit te slopen, maar niet mijn smaak is. Ik belde de makelaar meteen maar even om te checken of het huis niet toevallig al verkocht is, want dat hadden we al meerdere keren meegemaakt, maar het huis was nog helemaal vrij. We spraken af om een paar dagen later te komen kijken, en dit zou het eerste huis zijn dat we gingen bezichtigen.

In Rotterdam zijn we gewend aan een hyperactieve woningmarkt, met gladde jongens als makelaars. We waren dus stomverbaasd toen de makelaar ruim anderhalf uur de tijd voor ons nam en zelfs rond de keukentafel ging zetten met de koffie en koekjes die door de bewoners waren klaargezet. Stomverbaasd! Ik heb nog even gecheckt of hij wel zeker wist dat hij zoveel tijd had voor ons… Eenmaal aan de keukentafel keken Boaz en ik elkaar aan en zeiden: hier zien we onszelf wel zitten! Misschien was het dus toch een verkooptruc? We’ll never know… De opa en oma kwamen intussen de achtertuin binnenwandelen in de veronderstelling dat we wel klaar zouden zijn en dus konden we nog een praatje maken. We bekeken samen de tuin, ik liet merken hoeveel verstand ik wel niet had van de beplanting (opa was onder de indruk, +1 voor de gunfactor) en van oma kregen we een krop sla mee uit de moestuin. We waren verliefd. Op het huis, de tuin en op opa en oma.

Uiteindelijk zijn er wel een week of vijf, zes overheen gegaan voordat we daadwerkelijk het huis kochten. We kregen alle ruimte en tijd van de makelaar om na te denken en vervolgens de zaken in orde te krijgen die nodig waren. We zijn nog een tweede keer gaan kijken en hebben het huis laten checken. Het was een verademing om te merken dat we rustig aan konden doen! Nu zijn we al een ruime maand rond met de koop en krijgen we in januari de sleutels… Can’t wait!

Welnu, een rondleiding door het huis in huidige staat. Het is een pareltje, dames en heren. Blijf vooral kijken om te zien hoe mooi de keuken en badkamer zijn. Spoiler: de badkamer blijft. (Tot we geld hebben voor één die minder blauw is.)

Het huis in de hoek is het onze. Met jaren zeventig overkapping en, let goed op, een molen van buxus in de voortuin. Daar is opa bijzonder trots op en neemt ‘m daarom mee naar het nieuwe huis. Hebben we met moeite mee ingestemd. 

De woning is in 1978 uitgebouwd. Helaas is besloten om een kolom te plaatsen ter ondersteuning, en deze moet blijven staan. Heel erg balen, maar nu gaan we eromheen werken. De haard is natuurlijk ook super! Die wordt mooi gladgestuukt, misschien dat we een deel gaan betegelen. Ooit hopen we een nieuwe deur te laten installeren, maar dat is een dure grap. Niet te zien hier, maar er zit links van de haard een stalraampje. Heeft opa zelf ingemetseld. Ze houden van landelijk. Wij vinden het allemaal fan-tas-tisch.



Mooi, hè?!!!! Nope. Dit moet allemaal weg en de muren worden gestuukt. Ik weet wat je denkt: maar baksteen! Het is geen mooi baksteen, helaas.

Master bedroom, voorheen twee kamers. Hier hopen we zelf een grote custom kast te bouwen, maar verder blijft de layout hetzelfde.

Dit wordt Reeva’s slaapkamer. 

Mooi blauw is niet lelijk! De wasmachine wordt weer verplaatst naar de zolder, maar verder laten we dit eventjes zo. Het grappige is dat het dan wel niet mooi is, maar de kwaliteit is top. Nergens kalkaanslag op de tegels, geen vochtschimmel. Het is er mooier dan in onze huidige badkamer!

Hier komt de slaapkamer van Benjamin. Hier zal het minste gebeuren, behalve wat verven. Op den duur plaatsen we een tweede dakkapel zodat dit twee kamers kunnen worden. We willen graag meer kinderen, ja. 😉

De hele achterpui wordt vervangen voor openslaande deuren en een nieuw raam links. Al dat legergroen moet wijken! We moeten ook een keer de kozijnen op de eerste verdieping vervangen, dat is nog enkel glas, maar dat is ook een dure grap. Uiteindelijk is al dat groen dus weg ;-).

En dan waar het begon: de tuin! De oorspronkelijke tuin was een meter of 14 diep, toen kwam er een uitbouw bij, dus werd het ongeveer 12 meter, en een tijd later kochten de bewoners een stuk gemeentegrond samen met de buren. Nu is het dus een tuin van ruim 18 meter diep! Helemaal fantastisch, want bij elkaar hebben we nu meer dan 100 m2 tuin. M’n handen JEUKEN om ermee aan de slag te gaan, er ligt natuurlijk al een ontwerp klaar, maar we zullen het in fases moeten uitvoeren. Eén ding is zeker: volgend jaar rond deze tijd lopen daar kippen rond.

Opa en oma deden aan tegelruil. Of aan tegelmemory. Of schaken. Ik weet het niet. Het is een bijzonder geheel in ieder geval.


Dit is dan wél weer heel leuk: opa en oma en zoon hebben een serre gebouwd, compleet met schuiframen. Er groeit een druif overheen die nu dus echt VOL hangt met vruchten. Deze foto’s werden rond maart genomen en zijn absoluut niet representatief voor hoe het er nu uitziet. Op Instagram heb ik een paar foto’s geplaatst zoals het er nu bij staat in de moestuin, dat is een heel ander gezicht. Deze serre houden we sowieso, want hier kun je al in februari in het zonnetje zitten. De tuin staat op het zuidwesten, SCORE, en er staat een volwassen braam, druif en vijgenboom! Ik word een jam en chutney-mevrouw. Ik voel het aan m’n water.

Over de keuze om uit Rotterdam te vertrekken

We wonen nu acht jaar in Rotterdam. Toen we hier kwamen was ik een jaar lang hartstikke ongelukkig. Niet per se vanwege de stad, maar omdat ik er niemand kende. Boaz werkte al in Dordrecht, dus voor hem veranderde er weinig, maar ik kwam vanuit mijn studentenkamer hier naar toe en had totaal geen netwerk. Ik werkte als fotograaf, vanuit huis, en was daarom hele weken op mezelf. Ik vond het vreselijk. Na een jaar begonnen we beiden eindelijk te aarden in deze stad. We kregen vrienden door de kerk die we bezochten, en ik genoot vanaf toen volop van wat Rotterdam te bieden heeft.

Ik hou van Rotterdam. Ik vind het oprecht de leukste stad van Nederland. Het voelt hier internationaal, Manhattan aan de Maas. De mensen zijn er nuchter, hardwerkend, er lopen hipsters, maar niet teveel. Je wordt niet aangekeken als je shabby en make-uploos rond loopt. Alle nationaliteiten zijn vertegenwoordigd, en naar mijn idee mengen ze goed. Er zijn ontzettend veel leuke tentjes om te eten, er is mooie architectuur, er zijn, ondanks wat men denkt, nog steeds mooie grachtenpanden en historische huizen. Deze stad zal altijd bijzonder blijven, want ik ben er mijn hart aan verloren.

En toch besluiten we weg te gaan. We missen onze familie; die wonen allemaal op minstens een uur reizen. We missen de natuur, de bossen, de ruimte. En de huizen zijn hier gewoon minder goed te betalen. De dorpen rond Rotterdam spreken ons niet echt aan, dus toen kwamen we al snel tot de conclusie dat we terug zouden gaan naar de omgeving waar ik ben opgegroeid, rond Amersfoort. In de buurt van een stad, met familie en vrienden op korte afstand, maar wel in een dorp temidden van de bossen. Ik vertel (nog) niet waar we gaan wonen, maar het is richting de Veluwe :-).

Het zit er dik in dat ik een potje ga janken op de dag dat we Rotterdam verlaten, maar het voelt goed. Dit is de juiste keuze. En we hebben er vooral heel veel zin in! Ik ga jullie SOWIESO, of je het nu wil of niet, op de hoogte houden van het hele verbouwproces, want er moet natuurlijk behoorlijk wat gebeuren. De planning is dat we drie weken verbouwen tot we verhuizen, HA. Call us crazy. We gaan zien of het lukt ;-). Binnenkort deel ik de moodboards voor het interieur, daarna gaan we door met de tuin. IT’S GOING TO BE SO MUCH FUN!! 

4 thoughts on “We gaan verhuizen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: