Close

‘We spreken je over een jaar wel weer’ en meer opmerkingen over de eetregels voor je kind

Vanochtend hadden we een afspraak bij het consultatiebureau om Reeva te wegen en meten. Bij onze locatie werkt een kinderarts die nogal van open deuren houdt. En van routine. Elke afspraak is min of meer hetzelfde. Een aardige en vriendelijke vrouw, hoor, niets mis mee, maar wel een beetje van de oude stempel. Reeva is nu zes maanden en de afspraak was bedoeld om het over haar voeding te hebben. So, let’s. Let’s talk about food + kids!

De kinderarts begon een heel riedeltje over wat haar dagschema nu zou moeten zijn (eerst pap, dan fruithap, dan fles, stuk brood, avondhap, papfles) en ik hoorde het braaf aan, ondanks dat ik al een gezonde zoon van 3,5 heb rondrennen die ik al heb moeten voeden. Ik vertelde haar na afloop van het riedeltje dat Reeva pas net begonnen is met eten, dat ik daar met zes maanden mee begonnen ben, dus dat de rest vanzelf wel komt. Was allemaal verder prima, alhoewel het haar volgens mij niet echt uitmaakte wanneer je begon met vast voedsel. Vier maanden, zes maanden, het maakt allemaal geen verschil in de groei volgens het Erasmus, aldus de kinderarts.

Toen ik zwanger was van Benjamin kreeg ik het boek Easy Peasy kado, over eten voor baby’s en jonge kids. Ik heb daar mijn visie op eten op gebaseerd. In dat boek werd geadviseerd om met zes maanden te beginnen. Een kind heeft tot minimaal zes maanden een ruime ijzervoorraad, pas vanaf een half jaar raakt die op. Daarom zegt men dat je dan moet beginnen met vast voedsel, terwijl ‘de maatschappij’ of in ieder geval de mensen die er verstand van hebben zeggen dat het al vanaf vier maanden ‘moet’.

Toen ik eenmaal een baby had vond ik vier maanden echt te jong om te eten. Benjamin kon nog niet eens omrollen, hoe moet je dan eten? Ik ken heus wel vriendinnen wiens kindjes de lepel uit hun handen grepen, die waren er duidelijk wél klaar voor. De vraag wanneer je start is dus heel relatief: kijk gewoon wanneer je kind geïnteresseerd is in eten, en zorg dat hij of zij het ook weg krijgt (dus rechtop kan zitten met hulp).

Ik maak al het eten dat Reeva krijgt zelf. Ik heb voor Benjamin één keer een potje gekocht, uit nood, en daar moest hij niets van hebben. Spoiled kid. Ik heb kleine diepvriesbakjes en die vul ik één à twee keer in de week. Eén bewaar ik voor die avond en één voor de volgende dag, de rest gaat in de vriezer. Op het moment dat ik er eentje gebruik, haal ik meteen een volgende uit de vriezer voor in de koelkast. Opwarmen doe ik in een bakje gekookt water (niet kokend, niet op het vuur dus). Ik zet dat diepvriesbakje er met deksel en al in en laat ‘m opwarmen. Het is dus niet heet, maar dan heb je ook geen gezeur met blazen. En het koelt toch wel weer af. Ik leef een beetje aan de luie kant, as you can see. 

Wat ik de eerste weken maak? Wortel, pompoen, zoete aardappel – alle zachte groenten die op dat moment in het seizoen zijn. Doperwten en koolsoorten mogen blijkbaar nog niet, die zijn moeilijker te verteren. Ik doe er geen aardappel bij, want het gaat puur om de groente. Kapot koken en pureren. Daarom heet dat boek dus easy peasy, hè. (Niet helemaal kapot koken, hoor, wel beetje vitamientjes behouden.) Als ik een zak bio wortels koop kan ik voor een week eten maken, en dat kost dan zo’n anderhalve euro. Krijg je niet met een potje, hoor. Ik maak het tijdens het koken, dus extra tijd kost het me ook niet per se, alhoewel ik het vele malen chiller vind als een kind gewoon kan mee eten met de grote mensen. Maar die tijd komt sneller dan je denkt, no worries. 

De kinderarts vond trouwens dat ze nu ook al een avondhap met aardappel en vlees mag, maar dat vind ik echt veel te snel. Bij Ben begon ik pas met een maand of negen met een keertje vlees of vis, denk ik. Vind het gewoon niet echt nodig zolang een baby ook nog borst/flesvoeding krijgt. De voedingsstoffen uit vlees zoals eiwitten kun je ook geven met ei of avocado. Ik denk dat Benjamin tot zeker anderhalf jaar vegetariër is geweest, op af en toe wat kip en vis na.

Als je een wat minder volslanke baby hebt dan Reeva kun je ook wat vette olie toevoegen aan de groentehap, omega 3 olie en zo. Krijgen ze spekbeentjes van, maar de mijne heeft ze al van mijn eigen vette olie HA HA HA.  ..

Reeva eet als een malle, volgens mij is ze zo’n type dat pas stopt als je niets meer geeft. Ik heb ook al een keertje speltpap geprobeerd in de ochtend, maar dat vond ze vies. Fruit beginnen we binnenkort ook wel mee, dan doe ik er geprakte banaan doorheen. Banaan geven aan mijn kind is in mijn geval het ultieme toonbeeld van onzelfzuchtigheid, want IK HAAT BANAAN. Kan het niet verdragen. Ik eet of drink niets waar het mogelijk in kan zitten. (Zeg altijd dat ik zwaar allergisch ben, dan kom je er wel achter of het er in zit HA.)

Met Benjamin hadden we vrij strikte voornemens. Hij mocht minimaal de eerste twee jaar géén suiker, alleen water of thee als drinken, en er moest elke dag goed groente worden gegeten. De oma’s waren beteuterd dat ijsjes niet werden toegestaan, en ik kan natuurlijk niet helemaal zeker zijn dat onze voorwaarden werden opgevolgd, maar ouders wil is wet. Zo gaat dat met een eerste. Of we het hebben volgehouden? Eerlijk of gewenst antwoord? Zover ik me kan herinneren heeft Benjamin inderdaad geen suiker gekregen tot hij 1,5 jaar was. Zijn eerste Happy Meal kreeg hij een half jaar geleden (met net geen drie jaar dus). Dat ijsje was er wel eerder ben ik bang…

Ik denk dat we achteraf best tevreden mogen zijn. De meeste regels hebben we lang kunnen aanhouden, maar het is ook niet meer dan logisch om vanzelf wat milder te worden. Als we onze regels aan mensen vertelden werden we altijd een beetje honend uitgelachen, met iets als ‘nou, wacht maar, dat zeg je nu’ of  ‘was het maar zo makkelijk’. Heel erg irritant. Mag je echt nooit doen. Als ouders ambitieus zijn over hun opvoedkundige opvattingen – let them be. Ze komen er vanzelf wel achter of het wel of niet werkt. Ik denk echt dat het vaker de onzekerheid is van die persoon over hoe ze het zelf hebben aangepakt. Als iemand tot in detail bedacht heeft hoe ze haar kind wel én niet te eten wil geven zegt dat niets over hoe ze vindt dat iemand anders het zou moeten doen. Misschien in sommige gevallen wel, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Natuurlijk merkten we wel dat het makkelijker gezegd is dan gedaan. Het wordt lastiger als een kind heel goed in de gaten heeft wat JIJ eet. Dus óf je past je eigen dieet aan, of je geeft je kind meer van wat je zelf eet. Zo confronterend, dat ouderschap. Bah. Daarom eten moeders hun koek en chocolade op een verstopplek. Ga jij ook vanzelf doen, zoveel weet ik wel.

Benjamin eet op zich redelijk goed, het gaat in fasen. Hij vindt curry heel erg lekker (niet die saus, het gerecht) met pompoen en kikkererwten, of met rijst en linzen bijvoorbeeld. De pittigheid maakt hem niet uit, en anders doen we er extra yoghurt doorheen. Hij houdt ook van zelfgemaakte falafel, ik maak het meestal van doperwten. Pasta is ook altijd goed, en lasagne voorheen ook, maar tegenwoordig pikt ‘ie er uit wat hij lekker vindt. Stamppot gaat er ook altijd goed in. En rauwe paddenstoelen… (Vond ik vroeger ook lekker!)

Over het algemeen kook ik gewoon wat wij zelf lekker vinden, en hou ik in beperkte mate rekening met de eetwensen van Benjamin. Ik wil dat hij alles leert eten, niet alleen maar waarvan we weten dat hij het lust. We proberen echt goed en gezond te eten, maar het is niet te voorkomen dat Ben niet altijd genoeg groente binnen krijgt. We hebben niet elke dag zin in strijd, zeker niet als we ergens anders zijn, maar we zijn wel redelijk streng. Er moet gewoon gegeten worden. Het grappige is dat hij de afgelopen tijd beter eet, ook wat hij niet lust, omdat hij beter begrijpt wat we zeggen. Er valt een compromis te sluiten. Wil je yoghurt? Prima, ik zet het hier voor je neus neer. Moet je wel eerst alles op eten.

Ik heb moeten leren dat een ouder kind gewoon goed slaapt als het niets eet. Ik wilde niet zo’n moeder zijn die een weigerend kind alsnog een bak havermout of een boterham geeft. Niet eten is niet eten. They read our minds. Kinderen zijn zo slim. Ze hebben al je zwakke plekken direct door. Geef ze één keer een alternatief en ze zijn direct geprogrammeerd om de volgende avond hetzelfde spelletje te spelen. Dat een kind die ene keer geen wortel wil eten, betekent niet dat je het nooit meer kunt geven. Hun smaak verandert voortdurend. Benjamin wilde heel lang geen tomaatjes, en opeens at hij ze per emmer leeg.

We zijn er al met al relaxter in geworden. Benjamin krijgt nog steeds alleen water, melk (’s ochtends) of diksap (dat noemen wij appelsap, een druppel bio diksap zonder suiker in je water) en van smoothies houdt hij ook. Maar hij krijgt wel koekjes. En chipjes. En patatjes. En ijsjes. (Heel veel met deze warmte… #loedermoeder.) Niet allemaal op één dag, hoor. Maar hij mag ongezonde dingen als hij de gezonde dingen goed eet. Het is daarbij ook niet echt een dik ventje, dus ik wil hem nog wel eens extra vetten geven zodat hij wat dikker wordt. Veel pindakaas bijvoorbeeld.

Nog een ding: we proberen goede tafelmanieren aan te leren. Onze hoop is dat we uiteindelijk een gezin hebben met kinderen die netjes aan tafel zitten, niet schreeuwen, en hun bordje leeg eten en daar dank je wel voor zeggen. Misschien ouderwets, maar we vinden dat belangrijk. Dat dank je wel zeggen lukt bijzonder goed, Benjamin is extreem beleefd. Droog ik ‘m af? ‘Dank je, mama.’ Geef ik ‘m een schone onderbroek? ‘Dank je, mama.’ Veeg ik de poep van z’n billen? ‘Dank je, mama.’ Allemaal heel graag gedaan, schatje.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat we onze kinderen de juiste mindset over eten leren. Ik ben absoluut geen pedagoog en al helemaal geen voedingsdeskundige, maar deze handvatten vormen wel onze visie op eten:

  • Structuur is belangrijk: altijd aan tafel eten en rond dezelfde tijd, met af en toe een uitzondering. We beginnen samen en blijven allemaal zitten tot we klaar zijn.
  • Koken is leuk en je mag zéker helpen want koken én eten is lekker en gezellig.
  • We proeven altijd, en zin moet je soms maar gewoon maken.
  • Je krijgt geen alternatief.
  • We doen niet te moeilijk over last minute plannen die gezond eten in de war gooien. Morgen weer een kans.
  • We genieten van zondig eten zoals ijsjes en taart, maar suiker en zout doen we wel met mate.
OK. Vergeef me als dit allemaal heel erg de-les-leren lijkt. Ik wilde simpelweg opschrijven hoe hier gegeten wordt, so this is it :-).

2 thoughts on “‘We spreken je over een jaar wel weer’ en meer opmerkingen over de eetregels voor je kind

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: